- Kategori
- Kentleşme
Ihlamurlar altında,ama...
Ihlamurların altında dolaşmak veya ıhlamurların kokusunu hissetmek için Bulgaristan'a gitmem gerektiğini
bilemezdim. Geçtiğimiz hafta bir iş seyahati için Bulgaristan'daydım. Plovdiv (Filibe) kentinin sokaklarında dolaşmaya başladığımda, başımı döndüren, içime ferahlık veren bir koku doldu içime...
Bu öylesine çarpıcı ve farkındalık yaratan bir kokuydu ki anlatması çok güç bir şey. Kafamı kaldırıp kokunun kaynağını araştırdığımda kocaman bir ıhlamur ağacı ile karşılaştım. Böyle bir kokuyu uzun zamandır içime çekmediğimi farkettim. Beni alıp geçmişe, Erenköy ve Göztepe çevresinde geçen çocukluğuma götürdü.
İşin en güzel tarafı ise bu güzelim kokunun şehrin her yanına dağılmış olmasıydı. Bunun boyutunu ise, sabah erkenden kalkıp otelimizin yakınındaki parkta dolaşınca anladım. Park sanki bir botanik bahçesi idi ve çeşit çeşit ağaçlarla doluydu. Ve tabii bir sürü ıhlamur ağacı kokularını oratalığa yaymaya devam ediyordu. Parkta dolaşırken ve otele dönerken ıhlamur ağaçlarının bir rastlantı olmadığını anladım. Her yere düzenli olarak dağıtılmış ve sanki doğal bir koku verici olarak kullanılmışlardı. Otelin önünde sağlı sollu yerleştirilmiş olan kocaman iki ıhlamur ağacı sanki kolları ile insanları sarıyordu. Dayanamadım, parka tekrar geri döndüm. Güneş yükseldikçe parkın içi bir başka güzelliğe büründü. Kokular beni sarhoş ederken, koca ağaçların arasından süzülüp toprağa ulaşmaya çalışan güneş ışıkları ve her köşeye yayılmış büstler, heykeller... Bu güzellikler arasında sabah sporlarını yapanlar, banklarda oturup çevresini izleyen yaşlı insanlar...
Evet, yaşlı ve umutsuz gözüken yorgun insanlar... Gençler ise iş yerlerine ulaşmak için koşuşturuyorlardı.
Onları seyrettim bende bir kenara oturup... Bu insanların bir gün gelip bizim gibi ıhlamurların altında dolaşamayacaklarını, o güzelim kokuları duyamayacaklarını düşündüm.
Neden mi? Nedeni çok basit, çarklar dönmeye başlamış artık...
bilemezdim. Geçtiğimiz hafta bir iş seyahati için Bulgaristan'daydım. Plovdiv (Filibe) kentinin sokaklarında dolaşmaya başladığımda, başımı döndüren, içime ferahlık veren bir koku doldu içime...
Bu öylesine çarpıcı ve farkındalık yaratan bir kokuydu ki anlatması çok güç bir şey. Kafamı kaldırıp kokunun kaynağını araştırdığımda kocaman bir ıhlamur ağacı ile karşılaştım. Böyle bir kokuyu uzun zamandır içime çekmediğimi farkettim. Beni alıp geçmişe, Erenköy ve Göztepe çevresinde geçen çocukluğuma götürdü.
İşin en güzel tarafı ise bu güzelim kokunun şehrin her yanına dağılmış olmasıydı. Bunun boyutunu ise, sabah erkenden kalkıp otelimizin yakınındaki parkta dolaşınca anladım. Park sanki bir botanik bahçesi idi ve çeşit çeşit ağaçlarla doluydu. Ve tabii bir sürü ıhlamur ağacı kokularını oratalığa yaymaya devam ediyordu. Parkta dolaşırken ve otele dönerken ıhlamur ağaçlarının bir rastlantı olmadığını anladım. Her yere düzenli olarak dağıtılmış ve sanki doğal bir koku verici olarak kullanılmışlardı. Otelin önünde sağlı sollu yerleştirilmiş olan kocaman iki ıhlamur ağacı sanki kolları ile insanları sarıyordu. Dayanamadım, parka tekrar geri döndüm. Güneş yükseldikçe parkın içi bir başka güzelliğe büründü. Kokular beni sarhoş ederken, koca ağaçların arasından süzülüp toprağa ulaşmaya çalışan güneş ışıkları ve her köşeye yayılmış büstler, heykeller... Bu güzellikler arasında sabah sporlarını yapanlar, banklarda oturup çevresini izleyen yaşlı insanlar...
Evet, yaşlı ve umutsuz gözüken yorgun insanlar... Gençler ise iş yerlerine ulaşmak için koşuşturuyorlardı.
Onları seyrettim bende bir kenara oturup... Bu insanların bir gün gelip bizim gibi ıhlamurların altında dolaşamayacaklarını, o güzelim kokuları duyamayacaklarını düşündüm.
Neden mi? Nedeni çok basit, çarklar dönmeye başlamış artık...
- Toplam blog
- : 136
- : 750
- Kayıt tarihi
- : 18.02.07
Devlet Güzel Sanatlar Akademisi mezuniyeti ve askerlik sonrasında başladığım iş hayatım aynı kuru..