- Kategori
- Güncel
İlk değil ve son değil
Yüksek müsadenizle burada bu satırları küfür, nefret, hakaret söylemleriyle doldurmayı pek tabii isterdim ki yer yer argo kullanacağımı belirtmekle birlikte bokunu çıkartmayacağımın garantisi elbette vermiyorum. Gayri ihtiyari bir şekilde feminist tavrımı takınıyorum ve tüm "am budalalarını" şiddetle kınamak yerine türlü işkencelere maruz kalmasını talep ediyorum. Ve emin olun ki ütopyamda her birini tek tek yapıyorum.
Yaşının hiçbir önemi yok aslında. He evet hayatının baharında olması, benim yaşıma hiçbir zaman gelemeyeceğinin (ki çok da büyük değilim yalnızca 22 yaşındayım) ve ötesine de geçemeyeceğinin verdiği hisle biraz daha üzülsek de ne derler bilirsiniz "her ölüm erkendir".
Nerede, ne iş yaptığının da bir önemi yok. 4 yıllık eğitim hayatı kazanmış olmasıyla da ilgilenmiyorum neticede yaşama hakkı elinden alınmış birisi. Biz, saat kaçta öldüğüyle de ilgilenmiyoruz açıkçası; çünkü saat dediğin bir kısır döngü. Birbirini takip eden iki, üç ahbaptan başka bir şey değil zaman ve her zaman insanlığı yutan!
Yapıyor. Zaman bunu yapıyor ve yutuyor tek tek insanları ve insanlığı.
Ben yapamıyorum. Yutkunamıyorum. Yutamıyorum. Muhtemelen 2 ya da 3 gün sonra türlü nedenler sonrası unutucam bu durumu. Kim bilir belki de 2 saat. Psikolojik tamamen, Özge bunu iyi bilir/ di.
Peki biz nasıl biliriz Özge'yi? Biz nasıl dile getireceğiz ismini? Yahut iki saat ya da 2 dakika...nasıl resmedeceğiz boş duvara bakan zihnimizde? Yok, yanıt yok. Tanımadığım, bilmediğim, görmediğim bir yabancı. Koyamıyorum oraya. Resmi benliğimle doldurmak zorunda kalıyorum. Resmin içindeki kahraman olmak zorunda bırakılıyorum, Neden?
Neden kadın başına "kız kısmı" halimle dolaşamıyorum belli belirsiz gece yarılarında? Kaldı ki geziyorum bir çılgınlık yaparak, ancak neden ben tedirgin yürüyorum İstanbul sokaklarında? Ne iş için dışarıda olduğuyla da ilgilenmiyorum ben Özge'nin. Evine gidiyor olması masum kılmıyor onu benim gözümde. Çünkü masumiyet bununla değerlendirilemez. Evet Özge masumdu elbet ama eve gittiği için değil.
Neyse, Neden bir toplu taşıma aracına 5 kere düşünmeden binmiyorum? Bindiğimde birilerinin tahrik olmuş beyinlerini tatmin etmek zorunda bırakılıyorum? (Caydırıcı olmayan hukuk kurallarınız yüzünden)
Kardeşim ben niye sizin uçkurunuzun kurbanı oluyorum?
Nİye öldürdünüz diye sormuyorum he; iyi ki öldürdünüz hatta beni.
Çünkü adalet beni tahrik etmekle suçlayacaktı. Çünkü adalet o saatte, kış günü-kız başına orada olmakla suçlayacaktı. Belki ailem de yargılayacaktı. Çevrem de yargılayacaktı. Eeee... kızım giden gitmiş, bi kere de bana ver diyecekti çoğu erkek. Eminim ki o gözle bakanım çok olacaktı.
Ayıp konacaktı adı, ayıp ve günah.
Adliye koridorlarında ayıbım yüzüme çarpacaktı her seferinde. Belki söyleyemeyecektim kimseye, gizleyecektim. Susacaktım belki. Susacaktım ya kimse bilmeyecekti. Çünkü korkutacak o adamlar beni.
Sonra bir bebeğim...
Kaza kurşunuyla hamile kaldığımda devlet o çocuğu dünyaya getirmemi isteyeceti. Doğur kızım! diyecekti. Kendi çocuğumdan tiksinecektim. Aldırmamın bir önemi yok. Mide bulantım dahi rahatsız edecekti anladığımda. İşkillendiğimde aşerdiğim kusturacaktı tuvalet duvarlarına... Hayır, hayır. Öğürtülerimi değil, feryatlarımı. Küfürlerimi. İsyanlarımı. He belki de doğurup yurdun buzdolabına saklardım taş çatlasın 1 sene öncesinde yapan üniversite öğrencisi gibi. Ama en yüksek ihtimal intihar edecektim. Bu yüzden iyi yaptınız siz, bir günaha daha sokmadınız beni.
Yaktınız. Yaktınız. Bir genci, bir fikri, bir güzelliği yaktınız.
Adalet mi? Hukuk mu? Bu İnsanlık dışı eylemin ceza karşılığı nedir bilmiyorum? Asın desem olmaz, kesin desem yetmez, çok ciddiyim çok ciddi işkenceler yapılmasını ve yapılan işkenceleri yapıldığı an izlemek istiyorum. Hunharca. Sadistçe. Sonra korkmak istiyorum. Devletin yasalarını izlerken değil, okurken dahi tırsmak istiyorum.Bu suçların işlenmemesi için gereken her türlü cezayı, "bu kadarı da olmaz" denen o şeri hukuğu istiyorum.
Ama, ama yok işte. Yok ya şu koduumun dünyasında, şu gittikçe kalkınan ve yükselen Türkiye içinde 4 şeritli yollar, 3.köprü var, marmaray ve aksaray bile var ki başkanlık sistemi de geliyor; gelin görün ki hukuk sistemi "wait please"
Lakin gönül intikam istiyor başkanım, bakanım, bakmayanım...
Son olarak... desem de dahası var içimde Neyse,
Saat kaçta bineyim toplu taşıma araçlarına ve en az kaç kişi olsun ayakta?
Ne giyeyim, Müsait bir yerde indireceksiniz ya!
Rahat görülsün işiniz.
Siz değerli devlet büyüklerim nasılsa rahat içiniz.
Açık bırakayım saçlarımı çabuk tutuşur.
Hafif Ve oldukça zayıf, rahat taşınır.
- Toplam blog
- : 6
- : 111
- Kayıt tarihi
- : 15.02.15
Kocaeli Üniversitesi İletişim Fakültesi Halkla İlişkiler ve Tanıtım 4. Sınıf öğrencisi. Kişisel o..