- Kategori
- Deneme
İyi şanslar Sevgilim (5)
XII
İstanbul ya da Yunanlıların tabiriyle Constantinopolis, aşk şehridir ya da aşkın ta kendisi. İstanbul 7 x 24 saat yaşar haftaları, hiç uyumaz – tıpkı aşıklar gibi-, uyumak caiz değildir İstanbul’a. İstanbul büyüktür, her aşka yer vardır İstanbul’ da. Hem insanların içinde, hem de doğada aşkı yaşamak serbesttir. Türkiye’de en güzel aşk İstanbul’da yaşanır. Paranız da oldu mu İstanbul’da aşk bambaşkadır. Çünkü sadece doğanın sunduğu olanaklar dışında İstanbul’da seçenekler tükenmez. Seçenekler seçenekleri doğurur, her seçenek de yeni bir parasal harcamayı. İstanbul insanı para biriktiremez, kazanç yetiremez. Bu yüzden anlık yaşar, aşk da anlık yaşanılan anları pek sever. İstanbul hiç bitirilmeyecek, ömürler yetmeyecek, bir tablodur. Resmedemezsiniz, yeterince iyi boyayamazsınız tuvalinize. Sanatçılar yaşamak için İstanbul’u seçerler Türkiye’de. Yapıtlarında, hayatlarında, ondan bahsetmeden duramazlar. Nereye giderlerse gitsinler, İstanbul’a dönme düşü kurarlar. İstanbul herkesten bağımsız yaşayan bir organizmadır. Sürekli kendini yeniler. Bu yüzden hayatta hiç kimse İstanbul’u tam olarak bilemez. Bugün bilse bile yarın unutur çünkü İstanbul değişmiştir artık. İstanbul insanı hapseder, başkalaştırır, farklılaştırır. İstanbul gönlünüze düşerse, bazen öldürücü olabilir. İstanbul’da bir güzel, İstanbul kadar güzel olmak zorundadır. İstanbul kurallarını kendi koyar ve siz o kurallara ayak uydurursunuz. Tıpkı sevgililer gibi; onlar da kendi kurallarını kendileri koymak isterler, kural tanımazlar.
Necati ve Özüm, birliktelikleri başlayalı beri, İstanbul’un her nimetinden yararlanma yoluna gittiler. Her ikisinin sınırlı dünyası, aşklarıyla beraber, ufuk tanımaz bir hal almıştı. Beyinleri açılırken, fiziklerinde yorgunluk katsayısı artması beklenirken, aşkın kudretiyle, sonlanamaz bir istek ve direnç duyuyorlardı yaşamaya. Doyamıyorlardı birbirlerine, İstanbul’a. Günler günleri kovalarken, onlar da her bir günü uzun uzadıya yaşıyorlardı. Mustafa ve Naz ile son görüşmelerinden bu yana haftalar geçmesine karşın, görüşmemişlerdi bir daha ve bunu açıkçası umursamamışlardı bile. Aşıklar hayatları konusunda egoisttirler, kimseyle paylaşmak istemezler ve mecbur kalmadıkça tüm zamanlarını birbirlerine ayırırlar. Necati ve Özüm, sanki yıllardır birbirlerinden ayrı kaldıkları zamanları telafi edercesine, işten sonra boşa çıkan her zamanda sürekli birlikteydiler. İstanbul’un sunduğu tüm nimetlerden beraberce faydalandılar çünkü onlar birbirlerine delicesine aşıktılar…
XIII
Bayram tatili gelmişti kapıya ve mevsimlerden de yazdı. Ve her şeyden önemlisi onlar birbirlerine aşıktılar. Hayat hızlıydı, kararlar çok çabuk alınıyordu. Bir İstanbul yaşayanı için bayramlar izin demekti, tatil yapmak için izin kullanmadan izin yapmaktı. Genelde İstanbullular bayram tatillerini Türkiye’ yi tanımak için fırsat olarak değerlendirirdi. Oysa Türkiyelilerin çoğu, bayramlarda İstanbullulardan çok farklı olarak memleketlerine ailelerini ziyaret etmek üzere ya şehirlerini terkderler ya da şehirlerinde kalırlardı. İstanbullular ise tatil yapmak üzere kesinlikle, İstanbul’ u terk ederlerdi.
Özüm ve Necati Olympos’ a gitmeye karar verdiler. İkisi de daha öncesinde bu diyarı görmemişlerdi ama hakkında çok şey duymuşlardı. Olympos eski Yunanlılar için uygarlık ifadesi iken, İstanbullular için ise uygarlıktan uzaklaşmak için bir fırsattı. Antalya’dan sonra batıya doğru yöneldiklerinde heyecandan yürekleri kuş kuş olmuştu. Şayet sormasalardı yolda, Olympos yerine yanlışlıkla Çıralı’ ya gideceklerdi ki Allah’tan benzinci doğru yolu tarif etmişti.
Olympos dağların arasına sıkışmış, üzerinden dere akan, bir vadidir. Yazları dere kuruyarak çekilir ve yerini insanlara bırakır. Gerçi Olympos’ ta tatil 4 mevsim yaşanabilir ama insanlar çoğunca burayı yaz mevsiminde tercih ederler. Turkcell’in çektiği, Avea’ nın zorlandığı bu beldede teknoloji kendini sınırlar. Hanelerdeki televizyon sayıları düşer. TV dizileri yerlerini müzik programlarına bırakır. Haberler neredeyse seyredilmez ya da dünyada olup biten hakkında kimsenin haberi yoktur. Evlerin yerlerini barakalar alır. Hatta ağaçların üzerinde Tarzan’ın bile yaşayabileceği ağaçevler mevcuttur.üstüne üstelik bu evlere isimler bile verilmiştir. Pansiyonların sayısı geçmiş yıllara oranla inanılmaz ölçüde artmış olmasına karşın Olympos ahalisi standartlarından taviz vermezler. Betonu az sayıda, doğayı çok sayıda kullanır. Hem bitli, hem de maceracı paralı turistin buluştuğu,-kısa süreli de olsa- birlikte yaşadığı bir cennettir. Koruma altındandır fakat insanlardan ne kadar korunabilinir ki!
“Kadir’in Yeri”ne geldiler bir tavsiye üzerine… Burası sadece bir pansiyon değil açıkça bir gençlik kampıydı hem gençler, hem de kendini genç hissedenler için. Onları bir Avustralyalı İşletme Müdürü Rosanna karşıladı. İlk biralarını işletmeden bedava içtiler. Necati çok istemesine karşın Özüm ağaçevde yaşamaya sıcak bakmadı ve onun yerine air-condition’lı bir barakayı tercih ettiler. Necati, biraz hayal kırıklığına uğramasına rağmen Özüm’e direnemedi, üstelemedi. Eşyalarını odaya tıktıktan sonra ikisi de denize gitmek için yürümek istediler. Oysa Kadir Yerinin sağlamış olduğu traktörden bozma ring servisleri mevcuttu sahile giden. Doğayla hemencecik bütünleşiverdiler. Bazen patika üzerinde, bazen de ağaçlar arasına gözlerden ırak kalarak yürümeye devam ettiler. Her şey o kadar güzeldi ki kendilerini cennette hissettiler. Gerçi karşılaşalı beri sürekli bu his hakimdi hayatlarına ama Olympos’ta kesinlikle emin oldular: Necati Adem, Özüm şüphesiz Havva’ydı. O kadar çok öpüşüyorlardı ki dudaklarının yara olması içten bile değildi. İstanbul gibi Olympos’ta da onların öpüşmelerine kimsenin gıkı çıkmıyordu. Denize ulaşmanın sanıldığından da zor olduğunu fark ettiler. 3-4 km sonra patika tükenince hoplamalı, zıplamalı, bazen suyun içinden, bazen de taşların üzerinden zorlu bir parkur başlamıştı. Hız sınırı yüzünden insanlar gruplaşmış, yol daralmış, dibdibe ilerlemek zorunda kalmıştılar. Ağaçların altından lahitler boyunca derenin içinden 1-2 km ilerledikten sonra nihayetinde denize ulaşabildiler. Kumsal taşlıktı. “Buraya kumsal demek yerine, taşsal demek daha uygun olabilir” diye düşündü Necati. “Denizin mavisine inanabiliyor musun Necati? Hem de ne kadar berrak!”. “Haklısın Özüm! Burası inanılmaz bir yer. Tanrının unuttuğu ya da tam tersi tanrısal bir yer. Burası anlatılmaz ancak yaşanır.” Dağın eteğinde üç yüz metre eninde uçsuz bucaksız uzanan bir sahil. “Şemsiye ve şezlongta yok burada!” diye hayıflandı Özüm. “Yapılacak bir şey yok; mecburen havluların üzerinde oturacağız” diye özetledi durumu Necati: “Ne kadar çok yabancı turist var, hem de her milletten!”. ”Haklısın! Bir an evvel denize girelim mi?”
Gariptir ama İstanbullular denizde yüzmeye aç insanlardır çünkü onlar nedense havuz çocuklarıdır çoğunca İstanbul’da yüzülecek deniz olmadığı için. İkisi birden denize atıldılar ve çılgınca yüzmeye başladılar. Su sanılanın aksine serinceydi. Vücutları son derece hoşnut oldu bu durumdan. Bir saate yakın aralıksız yüzdüler. Öylesine ki, sanki birbirlerini unuturcasına! Sonrasında karaya bir yunus gibi vurdular yorgunluktan. Keyiflerine söylenecek yoktu; en doğru kararı alıp en doğru yere gelmişlerdi. Oympos’ta onlar için yepyeni bir hayat başlıyordu.
XIV
Ertesi sabah erkenden uyandı Necati. Saatine baktığında saat sabahın yedisini gösteriyordu. Oysa yatalı beri henüz dört saat geçmişti. Bir evvelki gece Öküz barda sabaha kadar çılgınca dans etmişlerdi! Özüm’ü seyretti bir müddet. Sanki nefes almazcasına yüzükoyun uyuyordu. Ardından kendini dışarı attı. Vücudunda serinlik, bir esinti; üşüdü. Anlaşılan Antalya yöresinin bu bölgesinde gece-gündüz ısı farkı vardı genelden farklı olarak. Sigarasından daha fazla zevk almak üzere kahve arandı her sabah olduğu gibi. Bu arada Kadir’in Yeriyle yarım pansiyon anlaşmışlardı ve işin garibi paralarına da el koymuşlardı. Bu kampta her şey veresiye usulü alınıyordu. “Ne kadar hoş bir uygulama!” Girişteki ağaç binadan –ki akşam yemeğini de buradan tedarik etmişlerdi- kahvesini alıp oturmakta olan orta yaşlı, toplu bir beyin karşına geçip oturdu. Bu kampta ayrılık-gayrılık hüküm sürmüyordu diğer yerlerden farklı olarak. “Günaydın Kadir bey” dedi.
Günaydın! Tanışıyor muyuz?.
Dün Rosanne’dan öğrenmiştim bu yerin sahibinin siz olduğunu. Kendimi tanıtayım; ben Necati
Tanıştığımıza sevindim Necati
İnanılmaz bir yer burası, sanki gerçek değilmiş gibi! Nasıl aklınıza geldi böyle bir yer?
Pek bilinçli olmadı açıkçası! İstanbul’da 70lerde üniversiteyi bitirdikten sonra memlekete geri döndük. Amaç toprakla uğraşmaktı. Hafta sonları Olympos’a gelir ve alem yapardık. Daha sonra yatılı alemler, derken ilk ağaç ev. Arkadaşları da çağırdık. Sonra arkadaşlar, arkadaşları çağırmaya başladılar. Sonuç olarak Kadir’in Yeri’nin oluşmasında benim emeğim kadar müşterilerin düşünceleri ve talepleri belirleyici oldu. Şimdi hatırladım sizi: Siz kızıl saçlı bayanın yanındaki gençsiniz. Evli misiniz?
Hayır biz sadece sevgiliyiz.
Uzun bir beraberliğe benziyor?
Aslında çok yeni; sadece birkaç hafta!
Olympos, aşıkların olduğu kadar aşk arayanların da mekanıdır. Hatta senelerce çocuğu olmayan insanların bile buradan sonra çocuk sahibi olmaları sıkça rastlanan bir durumdur. 77 milleti misafir ediyoruz biz. National Geography’ de Olympos ile ilgili çokça program çıktı. Burayı seveceksiniz…
Sevdik bile!
Bence bu akşam dağa tırmanıp Yanartaş’ı, sönmeyen ateşi görmekte fayda var…
Gerçekten doğru mu?
Niye yalan olsun ki! Yunan mitolojisi bu topraklarda geçer, yani çoğunca Ege’de ve Akdeniz’de! Prometus’ un ateşi de Olympos’ta… Yarın da Çıralı’ya gidin. Buralara gelmişken pineklemek dışında gezmek lazım…
Çok teşekkür ederim Kadir bey
Bir şey değil! Beni artık görev bekler. Sonra görüşürüz…
Görüşmek üzere…
Etrafa bakındı Necati. İnsanlar henüz barakalarında ve ağaç evlerinde uyumaktaydı. Sadece birkaç kişi –onun gibi uykusu az olan- ayaktaydı. Onlarda çardaklarda sedirler üzerine yayılmış kitap okumaktaydı. Onların Türk olmadıklarını tahmin etmek zor olmayacaktı sırf bu yüzden. Birden:
Hello Necati! Good morning…
Good morning to you Rosanne
İngilizce devam ettiler:
Necati bana yardımcı olur musun?
Tabi! Hangi konuda?
Bir yerlere asmak üzere bir tablo yapıyorum. Senden fikir alabilir miyim?
Hay-hay!
Rosanne onu bir baraka yanına, boya malzemelerinin bulunduğu bir nevi açık hava atölyesine götürdü.
Bu resim hakkında ne düşünüyorsun?
Resimde elinde yanan bir meşaleyle bir deniz kızı durmaktaydı. “Hoş bir fikir elinde meşale olması”.
Sence deniz kızının pulları ne renk olmalı?
Birçok renk olsa daha etkileyici olabilir. Mesela mavi, yeşil, kırmızı, diğer toprak renkleri ve çok az da olsa sarı…
Teşekkür ederim; bana çok yardımcı oldun.
İyi bir iş çıkarmışsın Rosanne, gerçekten iyi çiziyorsun!
Benim sorunumda bu! İyi çiziyorum ama iş boyama konusuna gelince yetersizim; renklerden pek anlamıyorum…
Bence, çok çalışırsan bu konunun da üstesinden gelirsin… Benim kız arkadaşım ressam! Belki sana yol gösterebilir… Maalesef ben sana ancak bu kadar yardımcı olabiliyorum…
Hiç denedin mi?
Neyi?
Resim yapmayı…
Hayır
O zaman nereden biliyorsun iyi olup olmadığını?
Ne demek isteğini anlıyorum; galiba haklısın! Bizler genel olarak birçok konuda peşin hükümlüyüzdür.
Siz Türkler çok konuşuyor, çok fikir üretiyor ve az iş yapıyorsunuz, ya da burası tatil beldesi olduğu için böyle!
Doğru teşhis etmişsin bizleri; itiraf etmeliyim…Biz de laf bitmez. Uygulamaya gelince tembelizdir.
Peki ama niye böylesiniz?
İlginç bir soru! Nedenini hiç düşünmedim.. Bundan sonra bu konuya dikkat ederim. Peki Rosanne, seni buraya hangi rüzgar getirdi?
Ben dünyayı geziyorum tıpkı diğer Avustralyalılar gibi! Okul bittikten sonra bizler yollara düşeriz bir yahut iki seneliğine. Yeni insanlar tanıyıp yeni yerler görmek için!
Hepiniz zenginsiniz o zaman!
Alakası yok. Bankadan, ailelerimizden borç alarak yaparız bunu. Paramız suyunu çektiğinde de görüldüğü gibi çalışırız. Paramız tekrar biriktiğinde yollara düşeriz..
Biz Türkler buna asla yapmayız!
Çünkü vize probleminiz var…
Tam olarak sebep bu değil! Cesaret edemeyiz; yalnızlıktan korkarız biz!
Ama ben yalnız değilim ki! Bak, şimdi seninleyim örneğin..
Olay bu kadar basit değil! Sorun bizim yetiştirilme tarzımızda: Biz Türkler birey olma noktasında başarılı değiliz açıkçası! Ailelerimiz çok korumacı! Çoğumuz kişiliğimizi bulamadan gidiyoruz bu dünyadan…
Üzüldüm… Çok şey kaçırıyorsunuz…
Ama bunun farkında bile değiliz ki!
Neyse! Ben resmime devam edeyim. Bana eşlik eder misin?
Benim Özüm’e bakmam lazım! Sonra görüşürüz; sana kolay gelsin…
Sağol…
Aslında Necati resim yapmaktan ürkmüştü. Tüm farkındalığına karşın o da bir Türk’tü. Kaybedecek bir şeyi olmamasına rağmen denemekten korkmuştu, cesaret edememişti…
- Toplam blog
- : 631
- : 293
- Kayıt tarihi
- : 10.04.11
Eric'i külden yarattım. Tamamıyla benim eserim. Söyleyeceği çok sözü, söylemek istediği az sözü. ..