- Kategori
- Siyaset
Jandarma Dipçiği mi Hukuk Devleti mi?..
Önyargı Duvarlarını Yıkmalıyız!
Her terör eyleminden sonra şehitlerimizin cenaze törenleri yapılmadan o anın duygusallığından faydalanıp faturayı “özgürlüklere” çıkarılmak için sesini yükselttiğini görüyoruz...
Bir türlü bitmeyen PKK terörünün sebeplerini, askeri , siyasi ekonomik ve sosyal yöntemlerimizin eksikliklerini, yanlışlıklarını veya doğruluklarını duygulardan arınarak “sağduyulu ve akıl” ile konuşmak, değerlendirmek ve dersler almak yerine her eylemi fırsattan istifade edercesine temel hak ve özgürlüklerin kısıtlanmasına vesile yapılması garip....
Geçtiğimiz hafta Adalet Bakanımzın da açıkladığı üzere askerler, terörle mücadelede zafiyete yol açtığı gerekçesiyle beş konuda, ancak Olağanüstü Hal ilanına benzer yasal değişiklikler istiyor...
Dağlıca’daki Aktütün’deki zafiyetin, patlayan bombaların, mayınların, artan terör eylemlerinin, PKK’nın, akan kanın sebebi ne?
Askere göre ‘temel hak ve özgürlükler’...
Genelkurmay ve Jandarma Genel Komutanlığı’ndan gelen taleplerde neler var?
1- Ceza Muhakemesi Kanununa göre arama yapılması, buralardaki delil niteliğindeki belgelere kolluk güçleri tarafından doğrudan el konulması, teknik takip, dinleme yapılması hakim iznine bağlı. Askerler ‘hakim izni’ şartının kaldırılması istiyor.
2- Jandarma Teşkilat Kanunu’ndaki hükümler, askerlerin polis kontrolündeki yerlerde operasyon yapmasını engelliyor. Genelkurmay ve jandarma bu yetkinin kendilerine de verilmesini ve şehirlerde, polis görev alanlarında da operasyon yapmak istiyor...
3- Ceza Muhakemesi Kanunu’nda sorgu sırasında “Avukat”ın bulundurulması zorunlu. Genelkurmay ve diğer güvenlik birimleri bu uygulamayı, delillerin karartılması ve sorguda delil toplamanın sekteye uğraması nedeniyle sakıncalı buluyor.
4- İl İdaresi Kanunu’nun 11’nci maddesi, operasyonlarda ve toplumsal olaylarda güvenlik güçlerine sadece önleme ve olayları yatıştırma yetkisi veriyor. Asker ise ‘adli kolluk’ yetkisi istiyor. Bu yetki tanınırsa asker, somut bir olay olmasa da ‘delil toplama’ gerekçesiyle daha çok operasyon yapabilecek.
5- Dört günlük gözaltı süresi yetersiz bulunuyor, süresinin uzatılması isteniyor...
Bu talepler kabul edilirse ne olacak?
”Arama için izin kalkınca”, arama ”hukuki kriterlere göre” değil, güvenlikçinin “isteğine/keyfine göre” şekillenecek.
”Yetki alanı genişleyince”, terörle mücadele eden (jandarma sınıfından olmayan) birimler, operasyon sırasında, adli kolluğun yetkilerini kullanamıyorken kullanmaya başlayacak ve istediğini istediği biçimde gözaltına alıp, ifadesine başvurabilecek... Böylece ‘hukuki’ sürecin dışına çıkılarak, işler güvenlikçinin “kriterlerine” göre yürüyecek...
Burada amaç “evrensel hukuk kurallarından” kurtulmak, İttihat ve Terakki türü "hukuksuz bir keyfiliğe” kavuşmak...
Sanki bu yasalar olmasa, defalarca baskın yiyip 44 askerimizi şehit düşüren Aktütün’ün savunulmasındaki zaaf giderilecek...
1990'lı yıllardaki kanlı Nevruz olaylarında OHAL yok muydu?
PKK, Şırnak'ı muhasara altına almaya çalıştığında OHAL yok muydu?
1992 yılında Aktütün saldırıya uğradığında OHAL yok muydu?
33 askerimiz Bingöl'de şehit edildiğinde OHAL yok muydu?
1984 Eruh ve Şemdinli saldırısı olduğunda bırakın OHAL'i, sıkıyönetim yok muydu?
Gözaltında kayıplar… Hukuksuz tutuklamalar… Yargısız infazlar… İşkence ve kötü muamele… Toplu sürgünler… Bir yerleşim bölgesini potansiyel suçlu ilan edip o bölgeyi tamamen yakmalar…OHAL uygulamaları… Bölge Valilikleri… DGM ler.. JİTEM... Hizbullah...
Dürüst olalım… Hepimiz biliyoruz olan biteni…
25 yıldır sadece güvenlik olarak algılayıp denenen yöntemlerden sonra PKK göz göre göre daha büyük ve yaygın bir örgüt oldu maalesef.. Başlangıçta Öcalan-PKK ile Kürt vatandaşlarımız arasında olmayan bir gönül bağı oluştu ve üzgünüm ki giderek bu bağ derinleşiyor.
Bütün bu sürecin Kürtlerin manevi bir kopuş psikolojisini derinleştirdiğini hala neden görmemekte ısrarcıyız?
Türkiye'de sanki iki Hükümet var ve bu iki Hükümetin de kendi kolluk kuvvetleri bulunuyor. Askerin, Jandarmanın yetkilerinin artırılması ve şehirlerde de görev yapabilmesi taleplerini başka türlü yorumlamak imkânsız. Jandarmanın şehir merkezinde operasyon yürütme talebi, EMASYA planlarının geliştirilmesi, Valilerin bazı yetkilerinin kaldırılması, bunların hepsi devletin iç işleyişi ile ilgili talepler. Eğer bu talepler varsa, devlet birimleri arasında çok ciddi bir koordinasyon sorunu var demektir.
Nedir sorun? Polis Jandarmaya köstek mi oluyor? Vali, askerlere engel mi oluyor?
Savcı görevini mi yapmıyor? Hakim teröristi mi koruyor? Avukatlar teröristlere yardımcı mı oluyor?
Dürüstlükle cevaplayabileceksek başka sorular da soralım isterseniz.
PKK terör örgütü ile sıcak temasın sağlandığı günden itibaren 25 yıldır tam manasıyla bir hukuk devleti gibi mi mücadele ettik bu sorunla?
Silahlı eylemci ile halkı gerçek bir hukuk devletine yakışır şekilde ayırt edip, ona göre mi mücadele etti devletimizin kurumları?
Yoksa “terörist ile hukuk içinde mücadele edilmez aynı yöntemleri kullanmak gerekir” anlayışıyla çeşitli yapılanmalar eliyle bütün bir Kürt halkını zapturapt altına almak, PKK’nın belini kırmak için her türlü yöntemi mi denedik?
Hangi şart olursa olsun böyle terör yöntemlerini kullanarak bir devlet güvenlik politikası yürütemez. Geçmişte o günün şartları gereği bu yöntemler uygulanmış olabilir ancak şimdi o dönem geçti, siyasetin devreye girmesi lazım. Siyasetin tartışarak, konuşarak olgunlaştıracağı çözüme ihtiyacımız var.
Geçmişin yaralarını kaşıyıp kanatarak geleceğe güvenle yürümemiz mümkün değil.
Geçmişte yaşananları unutmadan geleceği birlikte özgürce konuşarak inşa etmemiz gerekiyor.
Kürt sorununun sadece bir terör meselesi olarak görülmesi, sadece asayiş tedbirleriyle ele alınması, siyasilerin “Kürt sorunu”nun çözümü için politika üretecek bilgi ve cesaretten yoksun olmaları ile sorunun çözümünü tümüyle Askerlere bırakması bugün gelinen noktadan önemli ölçüde sorumludur.
PKK, "Aktütün saldırı"sıyla, "Diyarbakır kurşunları"yla ortamı germeye, gündemi değiştirmeye, bölgede Kürt sorununu denetleyen güç ve korku merkezi olduğunu hissettirmeye çalışıyor.Terör, ülkede zihni, fikri ve siyasi açıdan şiddeti, şiddetle bastırmayı, kelle almayı tahrik ettikçe, PKK istediğini elde ediyor ve besleniyor.
Çözüm reçetesi için izlenecek yol bellidir:
Siyaseti canlı tutmak, siyaseti şiddetin panzehiri olarak kullanmak, her şiddet patlamasında, patlamanın faturasını siyasete çıkarmak yerine, tersine siyaset dozunu arttırmak…
PKK'nın, şiddet merkezli anlayışların tekelini kıran ve kırabilecek tek araç siyasettir çünkü…
Bunun içindir ki, DTP'ye kuru sıkı yüklenmemek gerekiyor…
Bunun içindir ki, Güneydoğu'daki sivil toplum hareketlerini desteklemek, yollarını açmak gerekiyor…
Siyaset, siyasi tartışma, siyasi farklılaşma, çoğulculaşma ancak demokratik bir ortamda mümkündür.
Bu ortamı sağlamak ve pekiştirmek üzere atılabilecek en keskin adım, askeri tedbirleri elden bırakmadan örgütün silah bırakmasını sağlayacak girişimlerdir.
Bunlar arasında, öncelikli olarak, hemen tüm dünyada uygulanmış bir "af ve yüzleşme politikası" mekanizması vardır.
Siyasi irade bu adımları atma cesaretini ve akıllılığını gösterirse, devasa bir iş başarmış olur… Zira bu adımlar terörü neredeyse bitirir.
Unutmayalım ki manevi bir kopuş içine giren, kendini ezilmiş, ötelenmiş, itilmiş hisseden azınlığın gönlünü kazanmak, toplumsal hayata entegre etmek sorumluluğu "çoğunluğa" aittir.
Ordumuz “teröristle” mücadeleyi sürdürürken, bizim de o teröristi kışkırtan “Özgürlükleri ve demokrasiyi” kısıtlamaya çabalayan bu zihniyeti değiştirmeye çalışmamız lazım.
Çözüme giden tek yol, Kürt kimliğine alabildiğine saygı gösterip özgürlük tanımak, böylece Kürt vatandaşları kazanmak ve bu sayede PKK’yı marjinalize etmekten geçiyor.
1990'lı yıllarda Adnan Kahveci tarafından hazırlanan ve Cumhurbaşkanı Turgut Özal'a verilen "Kürt Sorunu Nasıl Çözülmez" isimli raporda Kahveci, meselenin tarihsel ve siyasal boyutu üzerinde durduktan sonra şunları söylüyor: "...Eğer demokratik haklar konusunda tutucu olursak 'bu haklar bölünmeyi hızlandırır' düşüncesinden kurtulamazsak, Türkiye daha hızlı bir biçimde bölünmeye ve iç savaşa gider". Kahveci, diğer ülke örneklerini irdeledikten sonra şu çarpıcı tarihî uyarıyı yapıyor: "...Unutmamak gerekir ki, ayrılıkçı terör artık dünyanın hiçbir ülkesinde şiddetle ve silahla bastırılamamaktadır. Çare daha fazla demokrasidir."
Çözüm, jandarma dipçiğini yeniden devreye sokmaktan değil, özgürlüğün, demokrasinin ve hukukun ipine sarılmaktır…
- Toplam blog
- : 178
- : 1496
- Kayıt tarihi
- : 01.10.07
Balıkesir doğumlu.1990 İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mezunu. Balıkesirspor Kulüp Yöneticili..