- Kategori
- İş Yaşamı - Kariyer
Kalan sağlar bizimdir dostlar

İşten çıkarılmaya mecbur bırakılacak durumlar neler olabilir bir göz atalım isterseniz hep beraber
( Bizzat kendi yaşadığım deneyimlere dayanarak yazıyorum, hayal ürünü değildir : ) )
1- Yetki verilen ( veya aldığı, meçhul ) ( 2,3 … diğerleri hep bu şahıs için geçerli ) kişinin sinirini bozucu hareketlerde bulunmak. Mesela; diğer arkadaşlar ile yemeğe gitmek,
2- Patronlar tarafından itibar görmek,
3- Dürüst olmak,
4-Rol yapmamak,
5- İşini düzenli ve zamanında yaparak teslim etmek,
6- Herkes tarafından (iş yeri çerçevesi içerisinde) sayılıp sevilmek,
7- İş arkadaşları ile iş dışında dışarı çıkmak ve haber vermemek
(mecbur muyum ki acaba? alla alla : ) ),
8- Mutlu ve pozitif olmak,
9- Ondan daha zayıf olmak ( ALLAH’ ım ben nasıl bir günah işledim de ondan zayıfım? : ) ),
10- Aile bağlarının güçlü olması,
11- Başkalarının dedikodusu yapıldığında yavaşça sıyrılmaya çalışmak v.s. v.s…
- Kısacası onda eksik olan olumlu özelliklerin, sende olması da diyebiliriz aslında -
Yukarıda saydıklarımdan hangisi mantığa yatıyor? Okuyorum da benim mantığıma uymuyor ne yazık ki :) uyan varsa eğer buyursun : ) )
İşten çıkarılmaya bunlar yüzünden mecbur bırakıldığımı söylesem :) Güler misin, ağlar mısın? Bunlar yetmiyor birde mobbing uygulanıyor. Tek amacım ekmeğimi kazanmak oldu hep. Kötülük yapana da iyilik yapmaya çalıştım, iyi ve dürüst olmaya çalıştım, onurumdan, gururumdan kimseye ödün vermedim.
Kötü ile kötü olmamak, olamamak suç mu? Evet "nabza göre şerbet vermek" diye bir deyimimiz var bildiğiniz üzere. Sırf bana bulaşmasın diye çalıştığım süre boyunca bunu da yaptım (kendi kişiliğimden ödün vermeyerek elbette! ) Bir insan egosundan bu kadar mı beslenir? Hayır yani havan kime? Sende 9 aylıksın, bende. Yanlış mıyım? :) Hiçbir zaman kibirli olmadım, olamadım. Çünkü büyük olan ALLAH, ben kendimi bildiğim günden beri bunun bilincinde oldum. Kendisine “yönetici” diyor ya yalnız altını, kenarını köşesini kalın kalem ile çiziyorum sadece “kendisi” diyor :) bir yönetici kendi yapmadığı işleri sırf bir alt kademesindeki iş arkadaşına hiç bir neden yokken kızıyor diye yaptırır mı? Seni seviyorken canım, cicim, balım, ay bırak yapma o yapsın, sana zahmet şunu da yapar mısın canım. Sana sinirliyken (ortada yapılan bir suç da yok tabi bunu da belirtmeden geçemeyeceğim) o yaptırmadığı işleri yap, götür, getir. Kimin bu kadar gel-gitlere sinirleri dayanır soruyorum. Bir insan “Ben merhametli değilim, acımasızım” diyebiliyorsa abartı dürüstlüğünden dolayı madalya mı takayım, üzüleyim mi bilemiyorum. Merhamet duygusu bana göre bir insanın olmazsa olmazıdır, insanlığımızı oluşturan duygudur.
Ben kendimi kurtardım çok şükür. Kendi özelliklerimden şaşmadım, hepsi benimle kaldı ama maalesef onun anısı da kaldı. Olsun beee ... kalan sağlar bizimdir dostlar :) :)
Görüşmek Dileğiyle
Limon Çiçeği