- Kategori
- İlişkiler
Koşulsuz sevmek kaldı mı /var mı?
Ayışığı, yıldızlar ve yakamozun aydınlattığı muhteşem bir Akdeniz Gecesi...
Denize düşerek uzayan renkli ışıltılarla bezenmiş karşı kıyılar...
Falezleri döven dalgaların sesi...
Aralıklarla ama sert esen rüzgâr...
Eylülün buralara has gün sıcağı tenimden hızla sıyrılırken, üşüyorum...
Üşüyorlar ama hırkalarını, ceketlerini, önce bana, sonra birbirine sunuyorlar:
''Ben üşümüyorum, size vereyim mi?''
''Üşüyorsun, al sen giy!''
...
Elindeki soğuk içkiden bir yudum daha içerken, üşümekten çeneleri birbirine vuruyor.
Omuzundaki örtüye biraz daha sarınıyor yine de rüzgârın, gecenin ve o andaki paylaşımın güzelliğinden dem vuruyor...
Kocaman gülümsemesi yüzünü aydınlatıyor, içtenliğiyle içim ısınıyor...
...
Genç bir adam, zamane... Ama görmüş geçirmiş bir hali var.
Belli ki, vaktinden önce olgunlaşmış (!)
Yüz hatları öyle sert ki; hayatın yükü sanki omuzlarından birkaç kez aşmış.
Nasıl anlattığına şaşırarak, kendini anlatmaya devam ediyor...
Arada duraklayıp soruyor;
''Sıkılmıyorsunuz değil mi?''
Ve sık sık kendini sorguluyor; ''Ben sevmem aslında bu denli kendimi anlatmayı, şimdi neden anlatıyorum ki?''
Öyle samimi ki, konuşamıyor, sadece dinliyorum...
Sık sık gözlerinden geçen hüznü yakalıyorum ...
''Ben gülmeyi bilmem (!)'' diyor...Gerçekten de zor gülümsüyor.
Oysa birileri söylemeli, söylüyorum; gülmek ona çok yakışıyor...
Ne kadar çatsa da kalın, siyah kaşlarını, gözünden yansıyan özünün pırıltısını saklayamıyor...
...
Hayatlarından anlatıyorlar, hayallerinden, ailelerinden, aşklarından...
İlginç; kuşak farkına rağmen, onları anlıyorum.
Anlatıyorum; gözlerime bakarak öyle güzel dinliyorlar ki, anlıyorlar, hissediyorum...
Bir gülüyor, bir hüzünleniyor, kontrolsüz yaşaran gözlerimizi birbirimize belli etmeden siliyoruz...
Oysa tanışalı ne kadar zaman oldu ki?
...
İnsanı tanımak, hele anlamak ne zor.
Hayatımızda hep var olan ya da hayatımıza bilerek, isteyerek, severek dahil ettiğimiz insanlar, koşulsuz sevdiklerimiz...
Onların hiç tanımadığımız, üstelik de hiç hoşlanmadığımız yönleriyle karşılaşmak, hele onları anlayamadığımızı anlamak ne kadar yıpratıcı?
İnsanı anlayabilmek bilgelik, hoşgörüyle kusurlarını görmezden gelmek ne büyük erdem oysa..
Başarabilene, becerebilene...
...
Sevdiklerimizi neden tanıyamıyoruz? Neden anlayamıyoruz?
Yoksa, tanımayı, anlamayı gerçekten istemiyor muyuz?
Pekiyi neden aldanıyor, neden yanılıyoruz, sonra neden acı çekiyoruz?
Yeni yeni öğreniyorum; ne yazık ki, koşulsuz sevmek diye birşey yokmuş...
''Koşulsuz seviyorum'' diyene, bıyık altından gülenler çokmuş ve üzülerek anlıyorum ki sevmek bir alışverişmiş...
Garip; Verdikçe alıyor, aldığı kadar veriyor/vermiyor/muş insan(!)
...
- Toplam blog
- : 247
- : 1493
- Kayıt tarihi
- : 29.01.08
Antalya ve Akdeniz aşığı bir öğretmenim. Bol bol okurum, blog yazarım, şiir yazarım. Yazdıkça ve ..
