- Kategori
- Şiir
Maphusa düştüm içimdeki çocuğu öldürdüm diye
İçimdeki çocuğu öldürdüm bugün
Teslim oldum
Yirmi yıl verdiler bana
Dört duvar arasında geçecek artık ömrümün bir kısmı
Maphusanede alıştım çoktan ranzama
Sanki hep burdaymışım gibi
Çentiklerden ilkini çizdim bile
Gardiyanlardan bir kağıt bir de kalem istedim
Ve senin için aldım yine elime kağıdı kalemi
Bir şiir daha yazabilmek için sana
Diğer yazdığım şiirler gibi
Eksik bir şeyler var artık
Sesini duyamayacaktım
Yüzünü göremeyecektim
Gelmessen görüşme günlerine
Bozguna uğratıyorum kendimi
Bu seferde
Aklımdaki düşüncelere teslim oluyordum
Hiç yapmadığım bir şeyi
Aklımla hareket ediyordum artık
Yüreğimin sesini duyamıyordum
Çünkü ben öldürdüm içimdeki sesi
Ve bu beni biraz daha benden alıyordu
Savaşı kaybetmiş bir general gibi
Savaş alanına bakıyorumdum
Baktıkça
Cesetler görüyordum
Aslında sadece bir ceset
Küçük bir çocuk yatıyordu öylece upuzun
Volta atarken bile
Cebimde yine kağıdım ve kalemim var
Geldikçe aklıma karalıyordum birşeyler
Artık sadece aklıma gelenleri yazıyordum
İçerde herkese bir lakap takarlarmış
Bize de Deli Yusuf dediler
Sürekli seni düşündüğümden
Elimden kağıdı kalemi düşürmediğimden
Bağlama çalan bir arkadaş var içerde
Türkülerim eksik değil yani
Hayat burda biraz garip
Bir volta atabiliyorsun istediğin zaman koğuşta
Bir de demli çay içebiliyorsun
Her yudumumda
Senin demlediğin çaylar geliyor aklıma
Prangalar vurmak istiyorum tüm düşüncelerime
Olmuyor yapamıyorum
Maphus hayatı işte
Bir günün sonunda attığın çentikte bitiyor herşey
Ve bir tek o bağlıyor seni hayata
Özgürlüğünü geri verecekleri güne kadar
Görüşme günlerinde bile yalnız kalanları
Yani Benim gibileri...
Bağlamacı Barandan bir türkü istiyorum
Babadan olsun diyorum
Anlıyor hemen
Ve başlıyor usul usul söylemeye
"Şimdi gözlerime ağlamayı öğrettin
Ki bu göz yaşları utangaç boynun kolyesi olsun
Bu da benim sana ayrılırken hediyem olsun"
Söylerken bağlamacı türküyü
Bende içimden bağırıyorum
Bu da benim sana yazdığım son şiir olsun...
Yusuf Sezgin AYBEY