- Kategori
- Eğitim
Miniklerle yeni bir başlangıç...
Bu yıl 1. sınıf okutuyorum. Her 1. sınıf yeni bir başlangıç, yeni bir heyecan. Bugün nerdeyse iki buçuk haftayı geride bıraktık.
En son altı yıl önce birinci sınıf okutmuştum. Doğrusu küçük çocukları unutmuşum. İlk hafta ağlayan çocuklarla uğraşırken artık gerçekten tecrübeli bir öğretmen olduğumu anladım. İlk gün heyecanını atlattıktan sonra zaman öyle hızlı geçti ki, akşamları eve geldiğimde sızlayan ayaklarımın üzerine basıp yazı yazmak zor geldiği için, o ilk günlerin heyecanını paylaşmakta geciktim.
Aynı okulda 10. yılımı çalışıyorum. Çevreyi tanıma, veli profilini önceden tahmin etme kolaylığı dolayısıyla şu an herşey yolunda. İyi bir sınıfım ve veli profilim var. Onlar da hem kendilerine, hem çocuklarına verilen değerin farkında beni üzmüyorlar sağolsunlar.
Minikler önce öğrenci olmayı öğreniyorlar. yerlerinde oturmalarını sağlamak, sırayla konuşmayı öğretmek bile insanı ne kadar yoruyor tahmin edemezsiniz. Geçen iki haftada sadece kalem tutma alıştırmaları, çizgi çalışmaları yaptık. Matematikte örüntü yapmayı ve geometrik cisimlerin isimlerini öğrendik. Her şeye sıfırdan başlamak, bazan çok ürkütücü olsa da inanın çok zevkli. Şu an hiçbir şey bilmeyen çocukları 5 yıl eğitim sonunda düşündüğümde, ne kadar çok yol alacağımızı biliyorum ve yine gözyaşlarıyla onları branş öğretmenlerine teslim edeceğim.
Bu birlerin benim için bir diğer güzelliği de son birlerim oluşu. Onları beş yıl okuttuktan sonra emekli olacağım. Benim son sınıfım olacaklar. Bu çocuklar doğduğunda, yani 2004 yılında ben yine 1. sınıf okutuyordum. O zaman sınıfım 48 kişiydi, şimdi 29. Eh bu da büyük bir yenilik benim için. Çok yorulsam da bu yıl çok daha zevkli .
Onları görmek lazım. Çok sevimliler ve tertemiz. Çocuk saflıkları öyle güzel ki. İki sayfa çizgi çalışması için iki ders uğraşıyorlar. Ödülleri bir küçük şeker ve kırmızı kalemle attığım yıldızlar. Bunlar bile onların gayreti için yeterli neden oluyor ya güzellik burada işte. Benim çocuklarım maddi zenginlikleri görmemiş çocuklar. Onlara bir şeker vermek, saçlarını okşayıp, yanaklarını sıkmak yeterli. Her mezundan sonra bir daha böyle sevemem diye düşünür, her başlangıçta yeni çocukları daha çok seversiniz . Yaşınız daha ilerlemiş, biraz daha olgunlaşmış, biraz daha hoşgörülü olmuşsunuzdur. Bu nedenle her mezun grup bir öncekinden daha şanslıdır bana göre. Benim en şanslı gubumda bu sınıfım.
Yeni başlangıç, yeni umuttur. Bu sefer daha iyi olacak umudu. Bu nedenle yine, yeniden tekerlemeler, bahçe oyunları, mini mini kuşlar, iki uzun kulaklı tavşanlar, uçmak isteyen köpekler vb. söylemek le zor gelmez bana. İnanıyorum ki, gerçekten bu sefer daha iyi olacak.
Bu yıl ilk kez ben de projeksiyon ve bilgisayar kullanarak ders işleyebileceğim. Henüz alamadık ama velilerimizden gelen destekle umarım yakında merkez okulların sıradanlaştırdığı araç gereçlere biz de sahip olabileceğiz. Çorbada tuzumuz olsun diyenlere de açığız. Eski yazılarımı okuyanlar bir varoş okulunda çalıştığımı bilirler. Velilerim arasında iki işsiz var. Diğerleri işçi olarak çalışıyorlar. Lise mezunu bir kaç tane velim var. Ve bu arada Bahar'ın en küçük çocuğu yine benim sınıfımda. Bu kez gözleri Bahar gibi gülen çok tatlı bir kız. 15 Aralık 2007'de "Adı Bahar" isimli bir blog yazmıştım. Yine Bahar'la birlikteyiz. Bu yıl belki ona da okuma yazma öğretebilirim.
Zaman zaman yaşadıklarımı burada paylaşıp, söz uçtuğunda yazılarım kalsın istiyorum.
Bütün mini mini birlere sevgiler ve mini mini bir okutan bütün öğretmenlere saygılar. Öğretmenlik gerçek anlamda 1. sınıf öğretmenliğidir. Ne mutlu bana, bu yıl gerçekten öğretmenim:)
- Toplam blog
- : 111
- : 5210
- Kayıt tarihi
- : 11.12.07
1997 yılında öğretmenliğe başlamış bir mühendisim. Bir oğlum var. Çocukları ve yaşamı seviyorum. ..