- Kategori
- Güncel
Ödül doğru, zamanlaması yanlış !
Ünlü yazarımız YAŞAR KEMAL’i tüm kalbimle kutluyorum ve bu ödülü bileğinin hakkı ile aldığını herkese ilân ediyorum!..
Fransa’dan 1984 yılında Légion d’Honneur Nişanı’nın “Commandeur” (KOMUTAN) ödülünü alan Yaşar Kemal, bu kez aynı nişanın en büyük aşaması olan “Grand Officier- En Büyük Komutan” ödülüne layık görüldü.
Kendisine ödülünü vermek için ülkemize gelen Şansölye Georgelin için de, Yaşar Kemal; “Beni benden daha iyi tanıyor. Fransa Cumhurbaşkanı Mitterand dostumdu. Ama şimdi yeni bir dostum daha var. Bugün benim için büyük bir onur olduğu kadar büyük bir sevinçtir, Fransa’ya çok teşekkür ederim. ‘Özgürlük, eşitlik ve kardeşlik’ tüm insanlığın ortak özlemidir. AB’nin düşünce temellerinde Fransa vardır. Birçok sanatçı gibi ben de dünyayı bu güzellik kurtaracak diyorum. Ama bakıyorum; yanım da, yörem de cehennem. Gerçekten sanat dedikleri, hele bugünlerde ne işe yarıyor, benim emeklerim boşuna değil mi diye soruyorum kendi kendime? Umut, insanoğlunun en büyük değerlerinden biridir. Bugün de umuduma sıkı sıkıya sarılıyorum. Fransa’nın aydınlarının, sanatçılarının da yeniden yaşadıkları yüzyıla damgalarını vuracaklarına, insanı insan yapan değerleri yücelteceklerine inanıyorum” dedi.
Bu ödülü almak her yazara nasip olmaz. Yaşar Kemal ve ülkemiz için gurur kaynağı olan bu ödülün zamanlaması, tam da sözde Ermeni Soykırımı Yasası oylaması öncesine denk getirilmeseydi keşke!.. O zaman daha çok içimize sinerdi düşüncesindeyim… Çünkü Fransa; biz Türkler için bir yandan yangın çıkaran, bir yandan da o yangını söndürmeye çalışan devlet konumuna düşmüş oldu…
Kimse kusura bakmasın, ama açıkça söylemeliyim ki; ben Türk roman yazarları içinde Yaşar Kemal’in o mükemmel ve yöresel anlatım dilini yakalayabilmiş başka bir romancı daha göremiyorum! “İnce Memed, Yılanı Öldürseler, Akçasaz’ın Ağaları, Demirciler Çarşısı Cinayeti, Yusufçuk Yusuf ve Çakırcalı Memed Efe…” gibi kitaplarını hep bir solukta okudum, o güzel anlatımından müthiş keyif ve tat aldım! Her romanına başladığımda, sayfaları birer birer devirirken; “Aman bu sayfalar hiç bitmesin” diye dua eder dururdum. İnsan böyle bir duyguyu kaç romanda yaşar ki?
Düşünüyorum da; böyle değerli insanların eserlerine böylesine değer verebilen Fransa, bizimle Ermeniler arasındaki siyasi ve tarihi problemlerin çözümlerini de, keşke tarihçilere bıraksaydı! Keşke birkaç Ermeni oyu uğruna, bu kültürel yönden duyulan saygınlıklarını sorgulanır hale getirmeselerdi! Ve keşke bu ödülün zamanlamasını da iyi ayarlasalardı da, Yaşar Kemal’e ne kadar değer verdiklerini cümle - âleme daha iyi duyursalardı, ama olmadı…
Sözde Ermeni Soykırım Yasası çıkarsa, biz Fransa için hiç iyi şeyler düşünmeyeceğiz! Çıkmasa, Ermenilerin umutları kursaklarında kalacak! Göreceksiniz, tam da bu zamanda ünlü yazarımız Yaşar Kemal’e verilen ödül bizi sevindirirken, Ermenileri de kızdıracaktır! İşte onun için zamanlaması hiç hoş olmamış, tartışmaları ve endişeleri de beraberinde getirmiştir. İnşallah bu işte de bir art niyet ve kasıt yoktur!..
18 Aralık 2011/ Sakin KOŞAR.