- Kategori
- Anne-Babalar
Oğlum hep seni bekledim
Rüzgârın uğultusuyla kadının iniltisi birbirine karışıyordu. Izdırabının, acısının çok olduğu her halinden belli oluyordu. Tüm çarelerin denenip, çaresizliğin kol gezdiği, uçan kuştan medet umulduğu zamanlardı son günler.
Amansız hastalığa yakalanalı altı ay olmuştu. İlk duyulduğunda kimse konduramadı, yakıştıramadı o na. Onun kadar pozitif, onun kadar neşeli biri nasıl olurda çekerdi kendine bu kötü hastalığı. En olumsuz olaylarda bile olumlu bir taraf bulup pozitif olmaya çalışırdı. Hem kendi hem de etrafındakilere bu enerjiyi yayar, böyle olduğuna inandırırdı..
Ama maalesef ki doktor, eşine ve iki kızına, annelerinin günlerinin sayılı olduğunu, her olumsuzluğa hazır olmalarını, en fazla altı ay daha dayanabileceğini söylemişti.
Evet, doktor eşine ve iki kızına demişti oysa birde oğlu vardı kadının.. Hayatının odak noktası yaptığı, hayatını ikiye bölüp bir tarafına oğlunu diğer tarafına kalanını koyacak kadar büyük bir aşkla bağlı olduğu oğlu vardı. Onun sevgisinin ve özleminin, onu bu hale getirdiği bir oğlu.
Yüreğindeki ızdırabının, acısının bedenindeki acılardan ve sızılardan daha büyük olduğunu ve sebebinin de ne olduğunu herkes gibi bende biliyordum. Biliyordum çünkü onların evveliyatını biliyordum. Onu nasıl istediklerine, beklediklerine ve geçirdikleri zamanlarına hep şahit olmuşumdur.
İki kızın küçüğüydü oğlu. O doğduğunda anne ve baba için sanki gökyüzünde gök kubbeler kuruldu. Yani mutluluklarını anlatmaya kelimeler kifayetsiz kalıyordu. Orta halli bir aileydi. Zaman zaman sıkıntılar yaşıyorlardı, buna rağmen imkânları dâhilinde en iyisi için uğraştılar ve en iyi eğitimleri verdiler o na.
Tabi bunları yaparken anne hiçbir zaman oğullarının yanlarından uzaklara gidebileceğini düşünmüyordu bile. Düşünmeyi bırak hayal bile kurmuyordu. Her planları kendi yanlarındaymışçasına yapılıyordu.
Her anne baba evlatlarını kendi yakınlarında ister ama illa da eskiler..
Ahhh eskiler ahhh !!!
Kendilerini hasta edecek derecede bağlıdırlar bu arzularına.
Okullar bitti, anne baba her zamankinden daha mutlu, artık oğulları büyük adam olmuş, onların gözünde bir dev gibi görünüyordu.
Fakat oğullarının içinde ezelden beri hep yurtdışı sevdası vardı.Yurtdışına gidip kendi iş dalında eğitimini geliştirip, oralarda çalışmak vardı projelerinde..Bunlardan onların haberleri yoktu tabi..Bunu anne babasına nasıl anlatacaktı.Diğer aileler için gayet normal olan bu durum onlarda böyle olmayacaktı.Biliyordu ki ölümüne bir sevgiyle bağlıydılar o na.
Anne babasına bir gün bu konuyu açtı. Anne baba hiç beklemediği bir istekle karşı karşıya gelince önce bir afalladılar. O nun kendilerinden uzakta olmalarını istemediklerini söylediler. Giderse o nun özlemine dayanamayacaklarını anlattılar. Ama nafileydi.
Oğulları kesin kararlıydı. Anne baba oğullarının bu konuda son derece kararlı olduğunu görünce fazlada itiraz edecekleri bir durum kalmamıştı.
Aslında onların bu itirazlarının sebebi, yurtdışına gidince oraya yerleşmesinden, oralarda evlenmesinden ve ona hissedecekleri acı özlemdendi.
Ve nitekim oğulları yurtdışına gitti. Her şey istediği gibi gidiyordu. Bulunduğu yerde eğitimini tamamlayıp başarılı bir iş hayatına atılmıştı ve artık yerleşmişti oralara.
.
Kabullenmek, alışmak anne baba için çok zor oldu. Zor bir süreç geçirdiler o nun yokluğunda. Canı sağ ya diye teselliyle avuttular birbirlerini. Dilleri böyle söyledi ama yürekleri başka diyordu içten içe. Anne, oğlu gittiği günden beri artık her gün hastaydı..Aslında hastalığı gönül yorgunluğundandı bunu kendide biliyordu..Ara sıra inşallah bu sıkıntım bana ileride amansız dertler vermez diyordu.
İlk başlarda sık sık gelmeye çalıştı. Daha sonra, bu aralar yavaş yavaş açılmaya başladı. O geldiği vakit evlerinde bayram havası yaşanıyordu. Zaman ilerledikçe sadece bayramlarda anne babasına gelmeye başladı. Oğullarının yüzlerine bir şey diyemeseler de içten iç içe mahvediyorlardı kendilerini. Hele de anne.
Geçen senenin kurban bayramıydı. Telefon açıp gelemeyeceğini söylediğinde anne kulaklarına inanamadı sağlık olsun evladım diyebildi. Dedi ama içinde kopanları bir kendi bildi, bir de Allah.
Baba, anne kadar olmasa da o da derin üzüntüler beklentiler içerisindeydi.
‘’Gördün mü bak hayırsız oğlun artık bayramlarda bile gelmemeye başladı’’ dedi eşine
Anne yüreği ne kadar içten içe kızsa da üzülse de laf söyletir miydi?
‘’İşleri çoktur bey, öyle olmasa gelmez miydi? Canı sağ olsun da uzakta olsun’’ diyerek hemen oğlunu savunmaya geçti.
Annenin rahatsızlığı o kurban bayramından sonra daha da arttı. Sağlık durumu iyice kötüye gitmeye başladı. Doktora gittiklerinde işte o zaman o kötü haberi almışlardı. Oğlunun hasreti, özlemi, anneyi amansız hastalığa mağlup etmişti ve artık son aşamalarındaydı, gözü kapıda ve sürekli oğlunu sayıklıyordu.
Haber verdiler oğluna, apar topar ilk uçakla geldi. Gelip annesinin başına vardığında, annenin yüzünde güller açılıp içten bir ‘’ Oğlummmm hep seni bekliyordum’’ la birlikte ruhunu da melekler alıp götürdü....
.....
Ve şimdi bir Kurban bayramı daha geliyor. Şartlar ne olursa olsun, hiçbir anne baba böyle büyük bir özlemi ve ızdırabı hak edemez ve son pişmanlıklar işe yaramaz.
- Toplam blog
- : 529
- : 3765
- Kayıt tarihi
- : 29.08.06
İstanbul'da doğmuşum... Dünyalar tatlısı bir kızım var... Herkesi kolay kolay sevemem... ..