- Kategori
- Gündelik Yaşam
Özgürlük ve bekleyiş
Her şeye rağmen içimizde bir umut... Ne yapardık ki umutlarımız olmasaydı? Bizi yaşatan, hayata bağlayan en önemli kavram bu. En kötü, en bunalımlı anlarımızda, kendimizi çıkmazda hissettiğimizde her şeyin düzeleceğini düşünmek… Bu kötü günlerin geçeceğini, güzel günlerin hiç de uzakta olmadığını düşünmek...
Arkadaşımızı ziyaret için cezaevine gittiğimizde gördüğüm küçük kızı unutamıyorum bir türlü. Küçük, kıvır kıvır saçları, beyaz kurdeleleri olan, gözleri ışıl ışıl yanan sevimli bir kız çocuğuydu. Babası hapisteydi. Annesiyle birlikte onu ziyarete gelmişlerdi belli ki... Henüz hiçbir şeyi anlayamıyordu.
Bir süre babasının kucağında oturdu. Sonra etrafta dolaşmaya başladı elinde şekeriyle... Boş ve meraklı gözlerle bakıyordu etrafına. Cezaevinin avlusunda volta atan mahkumlara ışıl ışıl gözleriyle gülümsüyordu. Her şey bir oyun gibi geliyordu belki de ona... Yine de hep babasının yanında olacağı günleri umut ediyordu belki de.
Annesi neden hep üzgündü, neden babasını sorduğunda gözleri yaşarıyordu, neden babasını bu parmaklıkların arkasına kapatmışlardı, hiçbir anlam veremiyordu küçük kız. Her şey bir oyun gibiydi. Ama bir gün babası çıkıp gelecek ve onları hiç yalnız bırakmayacaktı, bunu hayal ediyordu, annesi böyle söylüyordu...
Ya umutlar olmasaydı?..
- Toplam blog
- : 8
- : 748
- Kayıt tarihi
- : 03.03.07
1976 doğumluyum. Kendimi bildim bileli okurum, her tür sanatla ilgiliyim, en büyük hayalim hep yazma..