- Kategori
- Ruh Sağlığı
Paylaşımlı dönüşüm
Sanırım sadece "benim" olduğunu sanıp sorunlarımın ve sorun yaratabilecek kişisel özelliklerimin beni iyice çıkmaza sokmasına müsaade ediyorum. İnsanlar karşısında duyduğum bu tedirginlik kimi zaman kendimi bütün evrenin lanetlediği ve bir köşede ızdırap çekmeye mahkum bir "yaratık" olarak görmeme sebep oluyor ve ben bu sorunu hem sorunun niteliğinden hem de büyüklüğünden BENİM olarak sahipleniyorum; kendi lanetimi korumak adına en ilkel iç güdümün -sahip oldukların ne olursa olsun onları koru- güdümünde savaşıyorum. Akıntıya kürek çekmek mi denir benimkine?
Bilemiyorum.
Bir bakıyorum kurduğum bütün düzenler alt üst olmuş, olay ve deneyim birikimlerim başarısızlıkla çok yakından tanışık.
Bir bakıyorum, çok değil bir kaç sene önce insanlardan dostlarım varmış ve gülmüşüm çok gülmüşüm.
Bir bakıyorum bugünümü planlamış ve istemişim; az insan az uğraş... Çok değişim, çok dönüşüm ve zafer demişim.
20 yaşına girdim beş gün evvel.
Hatırlayabildiğim yıl sayısı giderek artıyor. 10 yıllık bir zaman dilimini mesela açıkça getirebiliyorum gözümün önüne.
O kadar değişen şey arasında canımı en çok yakan insanları tanıma gayretimin sonunda onlardan kaçışımı daha da anlamlandırmış olmak. Amacım bu değildi oysa, canımı yakan onca insandan sonra dönüp kendime bakmıştım ve bunun tekrarlanmaması için ne yapabilirim, ne yaparım da insanlar, arkadaşım olacaksa sonuna kadar, düşmanım olacaksa da gözümü asla korkutmayacak kadar yakınımda olur diye kafa patlatmıştım.
Aslında çözümü buldum sanarak bir iki yıl daha iyi hissederek yaşadım.
Ama hayır.
Biliyor musunuz, yabancı bir ülkeye sadece bir kaç günlüğüne gidip gelmeniz bile hayatınızı, üzerine oturduğunuz temeli tümden sarsabiliyor. Altı ay önce yeniden yuvarlandım bir karadeliğin içerisine. İnsanlardan tümden korkup onlardan umudumu -tabii kendimden de- tamamen kestim ve üstüne bütün ideallerimin üstüne başarısızlıkla sonuçlanmış bir yurtdışı deneyiminin patlamış balonu yayıldı.
Beni bütün gayretiyle oraya göndermeye çalışan anneme babama bir çöp bile getiremeden dönmem,
Bir arkadaşımın orada beni yalnız bırakmasıyla sudan çıkmış balık deyiminin yerindeliğine kanaat getirmem,
Yalnızlığın bir başka ülkede ne demek olduğu öğrenmem gerekecek son şeyken onu iliklerime kadar hissetmem,
Ve bütün maddi gereksinimleri hiçe sayarak dayanamayıp daha iyi olmak adına kaçmam.
Konu nereye gider ben nereye giderim bilemiyorum. Ama çocukluğumu anarak çocuk "ben"i özlemle, hırsla, kalbim acıyarak geri istemem; kardeşimi büyürken izlemenin acısı, bütün bunlar ana rahmine dönüş ya da ölüş isteğini kamçılamıyor artık, bunu farkettiğime seviniyorum.
Coşku istiyorum, ileride bir mesleğim olacaksa oradaki insanlardan korkmanın bu mesleğin ne olacağını düşünmeme engel olmasını istemiyorum. Çocukken nasıl güveniyorsam ileride parlayacağıma, şu anki parıltımı bile bile söndürmekten korkuyorum artık. Hayır! diyorum. Hayır! Sen daha iyisini yapabilir, iyi dediklerini gün gelince kendinle aynı çizgide selamlayabilirsin.
Bu yazdıklarımı kimse okumayacak bile olsa, okunabilecek bir yere yazmanın, paylaşmanın ruhumda bir yaraya tampon yapması dönüştürecek beni. Keşke hayat yazıdan ibaret olsa demiş birileri. Birlieri de yazmak dindirir benim tüm acılarımı demiş. Güzel söylemişler. Ben de bir gün eskisi kadar acımadığında yaralarım kucaklayacağım insanları tüm gücümle. Eskisi gibi ama eskisinden daha severek, çünkü artık iyi seçerek..
Bilemiyorum.
Bir bakıyorum kurduğum bütün düzenler alt üst olmuş, olay ve deneyim birikimlerim başarısızlıkla çok yakından tanışık.
Bir bakıyorum, çok değil bir kaç sene önce insanlardan dostlarım varmış ve gülmüşüm çok gülmüşüm.
Bir bakıyorum bugünümü planlamış ve istemişim; az insan az uğraş... Çok değişim, çok dönüşüm ve zafer demişim.
20 yaşına girdim beş gün evvel.
Hatırlayabildiğim yıl sayısı giderek artıyor. 10 yıllık bir zaman dilimini mesela açıkça getirebiliyorum gözümün önüne.
O kadar değişen şey arasında canımı en çok yakan insanları tanıma gayretimin sonunda onlardan kaçışımı daha da anlamlandırmış olmak. Amacım bu değildi oysa, canımı yakan onca insandan sonra dönüp kendime bakmıştım ve bunun tekrarlanmaması için ne yapabilirim, ne yaparım da insanlar, arkadaşım olacaksa sonuna kadar, düşmanım olacaksa da gözümü asla korkutmayacak kadar yakınımda olur diye kafa patlatmıştım.
Aslında çözümü buldum sanarak bir iki yıl daha iyi hissederek yaşadım.
Ama hayır.
Biliyor musunuz, yabancı bir ülkeye sadece bir kaç günlüğüne gidip gelmeniz bile hayatınızı, üzerine oturduğunuz temeli tümden sarsabiliyor. Altı ay önce yeniden yuvarlandım bir karadeliğin içerisine. İnsanlardan tümden korkup onlardan umudumu -tabii kendimden de- tamamen kestim ve üstüne bütün ideallerimin üstüne başarısızlıkla sonuçlanmış bir yurtdışı deneyiminin patlamış balonu yayıldı.
Beni bütün gayretiyle oraya göndermeye çalışan anneme babama bir çöp bile getiremeden dönmem,
Bir arkadaşımın orada beni yalnız bırakmasıyla sudan çıkmış balık deyiminin yerindeliğine kanaat getirmem,
Yalnızlığın bir başka ülkede ne demek olduğu öğrenmem gerekecek son şeyken onu iliklerime kadar hissetmem,
Ve bütün maddi gereksinimleri hiçe sayarak dayanamayıp daha iyi olmak adına kaçmam.
Konu nereye gider ben nereye giderim bilemiyorum. Ama çocukluğumu anarak çocuk "ben"i özlemle, hırsla, kalbim acıyarak geri istemem; kardeşimi büyürken izlemenin acısı, bütün bunlar ana rahmine dönüş ya da ölüş isteğini kamçılamıyor artık, bunu farkettiğime seviniyorum.
Coşku istiyorum, ileride bir mesleğim olacaksa oradaki insanlardan korkmanın bu mesleğin ne olacağını düşünmeme engel olmasını istemiyorum. Çocukken nasıl güveniyorsam ileride parlayacağıma, şu anki parıltımı bile bile söndürmekten korkuyorum artık. Hayır! diyorum. Hayır! Sen daha iyisini yapabilir, iyi dediklerini gün gelince kendinle aynı çizgide selamlayabilirsin.
Bu yazdıklarımı kimse okumayacak bile olsa, okunabilecek bir yere yazmanın, paylaşmanın ruhumda bir yaraya tampon yapması dönüştürecek beni. Keşke hayat yazıdan ibaret olsa demiş birileri. Birlieri de yazmak dindirir benim tüm acılarımı demiş. Güzel söylemişler. Ben de bir gün eskisi kadar acımadığında yaralarım kucaklayacağım insanları tüm gücümle. Eskisi gibi ama eskisinden daha severek, çünkü artık iyi seçerek..
- Toplam blog
- : 12
- : 425
- Kayıt tarihi
- : 04.12.08
Yazdıklarımın yarısı kadar yaşayabilmek. O kadar da iyi yazmam halbu ki değil ki yaşamak sanat olsun..