- Kategori
- Felsefe
Sahipsizlik!

Bir uçsuzluk içinde kaybolan hayatlar için ben medeniyetimi ararken, senin yokluğunun peşinde kendi varlığımı var ederken, "nedensizce yaşıyorum" kuşkusunu üzerimden atmaya çalışıyorum.
Hayat bir yokluk ve yoksunluk hissi! Sahiplik gerçek ise -buna rağmen, bu durumda ben sadece beynimde kiracıyım. Bedenimin gerçekliği konusunda kuşkular taşıyorsam, her şeyin bir frekans olma hali yok mudur?
Evet, varlık ve yokluk arasında gidip gelmelerim beni ne bir adım ileriye ya da geriye götürür.
Bütün bu soyutlamar arasından kendime gerçeklik olarak çocuklarımı tanımlıyorum çünkü duyduğumuz sevgiyle beraber birbirimize dokunabiliyoruz. Ve bu durumda da son derece sevgi dolu bir insan olabiliyorum; tüm milletsizliğime ve ülkesizliğime rağmen...
The Marmaralı Eric