- Kategori
- Anneler Günü
Sancıların ardından gelen mucizevi armağan: Annelik
Kızım diye fısıldadı belli belirsiz. Gözleri sağa doğru kaymış, başının pozisyonu değişmemiş, aynı doğrultuda duruyordu. Ağzında hafif bir gülümseme, dudakları biraz aralanmış, fark etmiştim içindeki şefkat duygusunu.
9 yıl önceyi anımsadım. Hani filmlerde geri dönüşler olur ya, izleriz öncesini. Onun gibi hafızam kendimi izlettirdi bana. O anda koltukta oturan meraklı seyirci olmuştum Ağustos ayındaymışız da, o kadar sıcak bir eylül günüydü, bir bağırtı kopmuştu evde. “Ne o kız dedim, o gün bu gün mü yoksa!”
Ondan önceki günlerde “kilo mu aldın kız diye takılırdım.” Kızar mıydı, yoksa hoşuna mı giderdi? Bilemezdim. Ama kafasını kaldırıp bana kızarmış gibi bakışı hoşuma giderdi.
Şimdi ellerini kasıklarına doğru bastırmış bağırıyordu işte.
Nasıl bir sancıydı bilmem imkansızdı, ama görüyordum. Anlamaya çalıyordum. Anlamam olası mıydı? Şu anda bu yazıyı yazarken biliyorum yanıtı. Asla anlayamam ve hissedemem o çığlıkları çıkartan sancıları.
Bir an, yere doğru kıvrandığını görürsünüz. Güzel sesinin şiddeti yükselir. Sadece bakarsınız biraz gerisinden. Düşünürsünüz “Nasıl yardım edebilirim, nasıl dindirim çektiği sancıyı?" Sonra sancının aniden kesildiğini gözlersiniz. Sanki bitmiş sanırsınız. Hiç olmamış gibi. “Şimdi canın yanıyor mu bir tanem” diye sorduğunuzda, sorunun muhatabı, bu duraklamanın geçici bir sancı azalması olduğunu biliyordur. Öylece bakar yüzünüze.
“Haydi gidelim” çok geç olmadan.
Zar zor doluştuk ödünç aldığım arabaya, akşam trafiği sıkış, tepiş. Biraz uğraştan sonra, varmıştık işte. İki kişi girdik içeriye. Ben koludan tutuyordum.
Kendi elimle teslim etmiştim onu, orada. Götürürlerken içeriye, kaldım ardından öylece. Bakakaldım.
Dolandım çevrede saatlerce. Hava kararmış. Tenhalaşmıştı ortam. Bir tur attım binanın çevresinde. Orada yukarıda, büyük pencerenin ardındaki odada tutuyorlardı hepsini. Sadece biz değildik bu gecenin şanslı talihlileri emindim. Işık deliyordu havanın karartısını. Çığlıkları işitiyordum. Kaç kişiydiler bilmiyordum. Ama ayırt edebiliyordum benimkinin sesini. "İşte bu" dedim kendi kendime. Tanırım senin sesini, bilirim kaç kişi arasından çıkarsa çıksın o tının.
Dolanmışım sarhoş gibi oradan oraya. Sonra biri beliriverdi yanımda.
Yüzüme gülümseyerek “Sağlıklı bir kızınız oldu” sözleri dökülüverdi dudaklarından. Sadece bakakaldım. Kekeledim mi bilmiyorum ama teşekkürler sözü çıkmıştır ağzımdan kesin eminim.
Bir kaç saat sonra asansörün önündeydim. Merasim alayının onur konuğu gibi hisssettim kendimi. Çevredekiler ise bizi izleyen, bayramı kutlayan çoşkulu seyircilerdi. Sanki birazdan bizi alkışlayacaklardı. Öyle sanmıştım.
İlk kez orada gördüm onları. Kızımın annesi gülümsüyordu bana. Bir mucize olmuş, sancıların verdiği yılgınlığın uçup gittiğini görmüştüm yüzünde. Küçüğü, kızım, küçücük. Kucağındaydı. Elleri onu sarmış, kenetlemiş, sımkısı göğsüne bastırıyordu. İçinden doğanı içene tekrar geri itmek istercesine.
Neler duyumsadım, söyleyim, bu başka bir yazının konusudur. Biliniz.
İki kişi geldik, üç kişiydik artık. Arabada, “ne o kız kilo mu verdin” dedim. Kızdı mı bilmem.
“Annem” dedi. Birden o ana tekrar geri döndüm. Sarılmışlardı birbirlerine. “Anneler gününü kutlarım” dedi kızım annesine. Sarmaş dolaş gördüm onları. Durun “ben de geliyorum yanınıza” dedim.
Bir baba olarak, annelerin duygularına ortak olabildiğimi hissediyordum.
Tüm annelerin, anne olacakların, anne olmayı düşleyenlerin anneler gününü kutluyorum.
Görsel: Family from Antiquity, 1860 Wadsworth Atheneum, Hartford, UK
- Toplam blog
- : 136
- : 1494
- Kayıt tarihi
- : 16.02.07
Yaşam ışığını 1968 yılında Bafra’da gördü. İnşaat Mühendisi ve aynı sektörde yazılım geliştiren bir ..