- Kategori
- Gündelik Yaşam
Sarsılan hayatlar
Hepimizin bir hikayesi var aslında yaşadıklarımıza dair.
En değerli hazinelerimizdir hayat hikayelerimiz ve anılarımız, telif hakkı bize ait olduğu için.
Hayatın içinde kimi anılarımızı geriye dönüp baktığımızda özlemle hatırlarız.
Bir daha o günlere dönemeyeceğimizi bilsek de hoş bir tebessüm yayılır yüzümüze.
Oysa hayatın bize sundukları kimi zaman da o kadar güzel olmayabilir.
Hayatımızın bir dönemi avuçlarımızdan kayıp gitmiştir, hem de aniden, hem de bağıra çağıra, üstelik sesimizi duyuramadan kimseye.
Yaşadıklarımızı silip atmak isteriz belleklerimizden.
Ne kadar uğraşsak da başaramayız.
Geçici bellek siler de, ana bellek acımasızca saklar anılarımızı.
Çoğu kere yaşadıklarımız için kazanımlarımız deriz ya, bazen de kaybettiklerimiz oluverir yaşadıklarımız.
Yoksa önemli olan, bu kaybedişlerden bile bir kazanç çıkarabilmek midir?
Anlatacaklarım kurgu değil gerçeğin ta kendisi.
Bir dönem hepimizi acılara boğan hüzün denizinden damlayan bir damla sadece…
. . .
Askerliğini Güney Doğu’da tam da terörün kana doymadığı dönemlerde bir dağ başında yapmaktaydı.
Ailesine “ Bir karakoldayım, şehir merkezindeyim, her şey çok yolunda gidiyor, merak etmeyin “ diyerek.
Oysa dağın başında, terörün komşuluğunu yapıyordu aylardır.
Bir gün, açlıktan, yiyecek bir şey bulamadıklarından arkadaşlarıyla yedikleri yılanı ise “Sağ kalır da dönersem evime, herkese anlatacağım” diyordu.
Aylar, ayları kovaladı, şafak geçmek bilmedi, terör tüm arsızlığıyla hüküm sürüyordu etraflarında
. . .
Derken, gün geldi, -kendi de şaştı bu duruma- ama nasıl olduysa bitiverdi askerliği.
Teskeresini alıp kendi gibi terhis olan arkadaşlarıyla önce Ankara’ya sonra da memleketlerine doğru yola çıktılar. Ankara’da otobüsten indiklerinde arkadaşlarıyla birlikte ağlayarak toprağı öptüklerini de hiç unutamadı.
Hayatın ona hazırladıklarından habersiz; “Zoru başardım diyordu içinden, her şeyin üstesinden gelebilirim artık”.
O askerliğini bitirdi de dönüyor diye evdekilerin hali ise ayrı bir alemdi.
Annesi, babası, kardeşi, anneanne, dede, teyzeler, enişteler, kuzenler, arkadaşlar, hatta komşular O’nun dönüşü için tatlı bir telaş içindeydiler.
Evine döndüğünde hissettikleri tanımlanamazdı.
O gece aile fertleri yemekte bir araya geldiler. Herkesin gözlerinde mutluluk vardı, O’nun mutluluğu mu? Anlatılmazdı.
Yemekler yenildi sohbete devam edildi.
Gece yarısı herkes evine dağıldı. Biraz daha oturdu ailesiyle 02.30 gibi yattı.
Sevinçten uyku girmiyordu gözüne, tekrar kalktı salona geçti, gözlerini kapadı, uyumaya çalıştı, o arada uyudu mu?
Hatırlamıyordu.
Yarım saat sonra garip bir uğultu duydu.
Yerin altından gelen uğultu, beraberinde sarsıntıyı da getirmişti.
Neler olduğunu anlayamadı, “ Askerliğim bitmedi galiba, yine patlama oldu bir yerlerde” diye düşündü.
Ne yapacağını bilemedi, pencerenin önünde buldu kendini, pencerenin camı kırılmıştı, birkaç saniye içinde karşılarındaki apartmanın yerle bir olduğunu gördü.
Gözlerine inanamıyordu. Bu nasıl bir felaketti böyle?
Sonrasında, ailesiyle birlikte ne ara evden çıkmayı başardıklarını hiç hatırlamadı.
Sadece hatırladığı apartmanlarının merdivenlerinden inerken, arkalarından merdivenlerin bile yıkıldığı idi.
. . .
Deprem olmuştu, hem de çok şiddetli.
Anne babası ve kardeşi ile kurtulmuşlardı.
Peki ya diğer yakınları? Uzun süredir görmediği arkadaşları, mahalledeki komşuları?
Bilmiyordu…
Şaşkındı, şoktaydı yürümeye başladı, sahile indi.
Deniz kıyısında oturdukları beldeyle özdeşleşmiş gazinoların ve denize sıfır olan o güzel otelin yerinde olmadığını gördü.
Bağırmak, çığlık atmak istedi yapamadı.
Sesi çıkmıyordu Her yer, yıkılan evler, insan çığlıklarıyla doluydu.
Çaresiz yürümeye başladı sokaklarda, gözlerinden akan yaşlara engel olamıyordu.
Askerliği sırasında göz pınarlarında biriktirdikleriyle, şimdi yaşamakta olduğu acının gözyaşları birbirine karışmıştı. Gücünü yitirmemeye çalıştı.
O gece aile yemeğinde beraber olduğu akrabalarını da , çocukluk arkadaşlarını da, komşularını da enkazın altından çıkartırken, gücünü hiç yitirmedi.
Yıllar sonra, ana belleği O’na o günleri hatırlattığında, bu gücü nereden ve nasıl bulduğunu da hiç bilemedi.
Hayat her zaman güzel şeyler sunmayabiliyordu işte insana.
O andan itibaren gidenlerin ardından çaresizce bakakalan, geride kalanlardan biri oldu.
Tutunmalıydı bir yerlerden hayata.
Yaşadıkları tüm kaybedilenlere rağmen yine de kazanımlarıydı.
Hayat acımasızdı ve fırtınaya kapılmış bir yaprak gibi savursa da insanları, her şeye rağmen devam ediyordu.
Blog seçkilerim, ben bir kere daha keyifle, kimi yerde de düşünerek okudum.
Sevgili Neşe Evrim, Bozhane’de Konaklayan Zaman http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=27176
Sevgili Haşim’ce, Kimler Geldi Kimler Geçti: http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=37131
Sevgili Yekrûseha, Kadınlar, Erkekler, 3 köpek Yavrusu http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=35099
Sevgili Beenmaya, Bir Fotoğraf karesindeki Bakış… http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=25724
- Toplam blog
- : 157
- : 1671
- Kayıt tarihi
- : 12.10.06
İstanbul doğumluyum ama 20 yıldır Antalya'da yaşıyorum. 3 yaşında bir oğlum var ve eğitimciyim. Kend..