- Kategori
- Özel Günler
Senede bir kere
Radyolar, gazeteler, dergiler, televizyonlar...
Yazılı ve sözlü basın kuruluşları...
Son zamanlarda yaygınlaşan internet medyası...
Onlar bugün bu işi yapıyor olmasalardı, firma reklamlarını kim yapacaktı?
Edirne'nin bilmem hangi sokağında çıkan yangından kimin haberi olacaktı?
Başbakan halkına seslenmek istediği zaman kapı kapı dolaşacak mıydı?
Yılbaşı akşamlarında, özel gün ve haftalarda evde evlenmenizi kim sağlayacaktı?
Kameramanlar olmasa yaşanan onca insanlık dışı vahşeti, açlığı, savaşları kim çekip size izlettirecekti?
Muhabirler olmasaydı olay yerlerinden sizi kim bilgilendirecekti?
BASIN olmasaydı dünyaya açılan pencereniz ne olacaktı?
Gündem diye bir şey olacak mıydı?
Haberleşme ve iletişim insanın temel ihtiyaçlarındandır. Tıpkı yemek, içmek, nefes almak gibi...
Bir gün hiç konuşmamayı deneyin, bir hafta televizyonu açmamayı deneyin, bir ay hiç gazete-dergi okumamayı deneyin, bir yıl hiç radyo dinlememeyi deneyin.
Bakalım yapabiliyor musunuz, içinizde bir boşluk oluşuyor mu oluşmuyor mu?
Halk için, halkın sesi-gözü-kulağı olabilmek için gece-gündüz, zor-kolay, tehlikeli-eğlenceli ayırt etmeden kamu hizmeti sunmaya çalışan gazeteciler, medya çalışanları bu hayat içinde "sivrisinek" muamelesi görüyor.
Kamerayı gören sırtını dönüyor, önüne dikiliyor, kovalıyor, bağırıp çağırıyor belki haddini aşarak küfrediyor. Bazen kamera var diye hangi deliğe gireceğini şaşırıyor bazen önünde gösteri yapmaya, el sallamaya bayılıyor. Bir kabahati varsa, halka ters görünecek bir durumdaysa delil olur diye aklı çıkıyor medyacılardan. Ezebildiği kadar eziyor, gücü yettiğince hor görüyor.
Bir gazeteciye, medya çalışana en ağır gelen şu olsa gerek:
Bir yangın haberini ve ya herhangi bir can kaybı olan bir haberi çekmekteyken çevreden biri çıkıp "Yahu kardeşim çekmesene! Ne biçim insansın, vicdansız!" diye nida atar. Umursamamaya çalışırsınız, duymamazlığa gelirsiniz, dişinizi sıkarsınız kırana kadar! Çünkü görev başındasınızdır. Tabii siz sustukça ne insanlığınız kalır ne vicdansızlığınız... Büyük bir dramı haber yapmak, soğukkanlılıkla kamera omuzda gezmek görenler için taş kalpliliktir, sizin için görev...
Bir manava "neden kıyma satmıyorsun?" diye kızamayacağınız gibi bir kameramana da ölen insanı, can çekişen kişiyi çekiyor, haber yapıyor diye kızamazsınız. Ona müdahele etmek, hayatını kurtarmak gazetecinin, habercinin görevi değildir. Nasıl doktor kamera ile çekim yapamazsa kameraman da kamerayı bir kenara atıp hayat kurtarmaya gidemez.
Medyaya bir saygı olmadığı için her zaman gözardı edilmiştir, ne kadar zor şartlarda çalışılırsa çalışılsın görülmez. Sanki güllük gülistanlık iş yapıyormuş havası verilir.
Yıpranma payı denildiğinde küfür etmiş gibi karşılanır.
Ama ne kadar sert tepkiler görürlerse görsünler, ne kadar lüzumsuz hissedilirse hissedilsinler, çekme diyenlere inat, sivrisinek muamelesi yapanlara inat, tutuklamalara-ceza evlerine inat ne kameradan ne mikrofondan ne kalemden ne haberden ne medyadan vazgeçmez hiç bir basın mensubu!
Ne kadar taşlanırsa o kadar meyve vermeye çalışır, halka bir şeyler anlatmaya çalışır. Taraflı tarafsız, şöyle böyle, yalan dolan denilse de o kendi bildiği doğruların çizgisinde bir görev aşkıyla haber nerde ise ordadır!
Ama 10 Ocak tarihi takvim yaprağında görüldüğünde herkes madalyonun diğer yüzü çevrilir. Çünkü o gün Çalışan Gazeteciler Günü'dür.
Sevgiliyi 14 Şubat'ta, anneyi Mayıs'ın ikinci haftasında, babayı Haziran'ın üçüncü pazar'ında, öğretmenleri 24 Kasım'da, Atatürk'ü 10 Kasım'da, polisi 10 Nisan'da, kadınları 8 Mart'ta hatırlayan milletimiz gazetecileri de 10 Ocak'ta hatırlanmaya layık görmüştür. Tüm çalışan, çalışmayan, gazetecilik okuyupta bir dayı(!) bulamadığı için pazarda limon satan, tutuklu olan, ölen, öldürülen gazetecilerin "hatırlanma" günleri kutlu olsun!
- Toplam blog
- : 37
- : 219
- Kayıt tarihi
- : 05.10.12
Anadolu İletişim Meslek Lisesi & Radyo TV mezunuyum. Özel bir radyoda çalışmaktayım, köşe yazarlı..