- Kategori
- Kitap
Sırça fanus'un içindeki Sylvia Plath
“Sırça fanusun içinde ölü bir bebek gibi tıkanıp kalmış biri için dünyanın kendisi kötü bir düştür.”
Kolaydı ölüm, bir çok yolu vardır çünkü. Küvete girip kesersiniz bileklerinizi ve kırmızı tonlarında bir ebru yaratısınız suyun derinliklerinde; bir kutu uyku hapı, gaz fırını ya da bir ip.Yaşamaksa zordu.Hepimiz için.Yaşamak için bir yol bulmak lazımdı, bir anlam ya da bir amaç.
“Korkulu rüya görmektense, uyanık kalmak daha iyidir.”
Manik-depresif teşhisi konmuş, hep intihar eğilimleri arasında hayata tutunmuş, Amerikalı bir şair, yazar ve anne Sylvia Plath.Ölmek onun için bir sanat ve bu konuda şiirlerindeki kadar da iddialı.
Yazıyor çünkü içinde susturamadığı bir ses var, ölmek yerine yaşamı bir süreliğine yalnızca şiirleri için seçen; yaşadığı toplumun değerlerine yabancı kalmış bir ipek böceği o.Kozasını yırtmıyor sırça fanusun içerisinde çünkü güvende, hayattansa ölüme daha yakın olduğu bir yerde şimdi.
“Bir kadının bir erkekte bulamayıp da, bir kadında bulduğu şey nedir?”
“Sevecenlik…”
Daha kırmızı onun kanı;şiirleriyse gölgesi kadar ışıksız kalmış.Ve tek romanı olan Sırça Fanus yarı-otobiyografik olan tek romanı bu karanlık dehanın.Gençlik yıllarını isimleri ve mekanları değiştirerek, yaşadığı tüm psiklojik deneyimlerle bir araya getirerek bir kitap olacak şekilde renklendir.Bunalım geçiren, nörotik bir üniversite öğrencisinin kendini hayattan nasıl soyutladığını betimler.Kendi geçmişi bir paçasıdır onun, ”yerel görünümü” ve bu kitapla kar gibi örter onun üstünü de.
“Şiir nedir bilir misin Esther?”
“Bir avuç toz…”
Esther Greenwood, ölmekten korkmasa da aslında var olmamak isteyen kurmaca Sylvia oluveriyor kitap boyunca ve kitabın takma bir isimle yayımlanmasından kısa bir süre sonra kendi yaşamına son veriyor.Yaşamak gibi bir sorunu vardı onun ve acı çekmektense ölmeyi yeğledi.
kadın mükemmelleştirdi,
ölümünü
bedeni giyinir zaferin gülümsemesini,
bir grek zorunluluğunun yanılsamasını
akar harmanisinin kıvrımlarından,
çıplaklığı
ayakları şöyle der gibiydi;
çok uzaklara geldik, her şey bitti.
her ölü çocuk kıvrıldı kaldı, beyaz bir yılan,
her küçük
süt ibriği, şimdi boş.
geri boşalttı kadın hepsini bedeninin derinlerine
taç yaprakları gibi
kendini kapayan bir gülün
gece çiçeklerinin tatlı, derin soluğuyla
koyulaşırken ve kokularla kanarken bahçe.
ay yukarda öyle gamsız ki,
kadının kemiklerinin örtüsünden gözünü ayırmayan.
o böyle şeylere zaten alışıktı,
sadece karanlıkları ayrışır ve sürüklenir.
(S.Plath-Edge adlı şiirinin çevirisi)
- Toplam blog
- : 39
- : 1464
- Kayıt tarihi
- : 24.06.07
19 yaşında İstanbul Üniversitesi'nde amerikan edebiyatı öğrencisiyim. Hobilerim: okumak, yazmak, fil..