- Kategori
- Öykü
Son
İNCİR AĞACI...
Hafif kıvrımlı dalları gökyüzüne uzanıp bulutları deliyordu, küçücük kuru gövdesi şakaklarına karlar düşen çelimsiz bir insani andırıyordu…Etrafında küften bitap düşen bir sürü ot vardı;kimsesiz ve sessizdiler…Gövdesindeki derin çatlaklar ona anlamsız bir güven veriyordu, bir dalı bir evin penceresine doğru uzanmıştı, oradaki insanların ilgisi biraz da olsa hafifletiyordu acısını.gözlerdeki o kadim yalnızlık güzide bir olgunluk veriyordu yüz hatlarına…Her yanı yara bere içinde kalmıştı, üstelik şiddetli yağmur suları bile ona deva olmuyordu…Göğü delen o en uzun dalının gene en yükseğindeki dala tutunan milyonlarca yapraktan birisine içten içe süzülüyordu benliği…Hayat tadında bir simayla içine almak, her şeyden esirgemek istiyordu onu, bütün damarları sanki onu sulamak için su çekiyordu içine, o kavisli dalların en üstünde tek başına saltanat sürüyor, adeta koca gövdeye hükmediyordu…Böylesine bihaber bir sevgiden ne bekleyebilirdi?Çaresizdi İNCİR AĞACI; bir gün aksi bir rüzgarın haince saldırısıyla kaybedecekti yüreğini uğruna heba ettiği yaprağını…Aklını bin bir türlü düşünce işgal ediyordu, engel olamıyordu buna;kafi derecede ruhunu incitiyordu onsuzluğu düşünmek…Bir karayel gelip alacaktı kollarından, kayıp gidecekti elleri arasından yasam diye nitelendirdiği o küçücük yaprak…Bu yüzden sonbahar olmasını istemezdi, yaprakları hazin bir güneşin altında hazanlarla dökülürdü zira. Yüreği öylesine yalnızlık nameleriyle çınlardı ki bir bir terk ederdi incir tomurcukları onu. O küçük canlar bir bir düşerken toprağa onunda yüreğine korlar düşerdi. Kaçmak zordu bu gerçekten, bir gün mutlaka yüreğinde ki masallar bitecekti, her gece rüzgara eşlik eden o yaprak hışırtıları da yoktu artık… Hayat karanlık bir harita o kaybolmuş bir nesneydi içinde… Günler günleri kovalarken yüreği ağzındaydı ve bütün dalları öksüz kalıyordu. Bir zaman ilkbahar uğradı; konuk oldu ve gönlündeki ince sızıyı hissetti, günlerce onun coşkusunu izledi ama elleri boş yerini yaza bıraktı ve gitti…. Yaz teselli etti onu; sıcaklığından ekti toprağına, dayanamadı yüz yıldır arkadaşlık ettiği incir ağacının boynu bükük, çaresiz bir sevdaya tutuluşuna, o da bir şey yapamadı. Kavurdu iyi etti yaralarını gönül yarasını bıraktı ve gitti. Sonra sonbaharı ağırladı incir ağacı. Sonbahar ki ağaçlar yapraklarını döker yeni bir yaşama hazırlanır gibi soyunurlar bütün elemlerden her son bir başlangıç iken onun için bu son bitişti…
Gecenin ayazında hafif bir rüzgar uğradı incir ağacına, kaba bir yalpanışla henüz daldığı uykudan uyandı. İşte o an gelmişti… Vedalaşma, vuslat, üzüntü, keder bütün düşünceler beynini kemirdi… Sonra ılık bir nefes yanından, dalları arasından, gözleri önünden ıslak toprağına, köklerine düştü ve küçük bir fısıltıyla: “seni seviyorum” dedi.
Tuğba Çardakkaya ; 31-Tem-08
- Toplam blog
- : 54
- : 1219
- Kayıt tarihi
- : 31.07.08
Yasamanın ve varolmanın en güzel kanıtı olan ALLAH'ın yeryüzündeki en güzel yansımasıyım... İdeal..