- Kategori
- Psikoloji
Suçluluk duygusu bir esarettir.
funda's
Suçluluk duymayı, her konuda mazeret üretmeyi ,hayatını pişmanlıklar içerisinde geçirmeyi, kendisine neredeyse iş edinmiş insanlar vardır. Yaptığınız veya söylediğiniz şeyler için sürekli suçluluk duymak, boş yere zaman kaybetmenin bir başka şeklidir. İnsanın sürekli suçluluk duygusu ve mazeretlerle dolu bir yaşam tarzı ile kendi kendine eziyet etmesi, özgüven eksikliğinden kaynaklanan bir durumdur. Bu kişiler her durumda kendilerini suçlarlar, zamanının büyük bölümünü af dileyerek geçirirler. Suçluluk duygusunu yaşam tarzı olarak benimsemiş insanların en dikkat çekici özellikleri ‘hayır’ demeyi bilmemeleri, hayır diyememeleridir. Örneğin, başkalarına yardımcı olmak adına geç saatlere kadar çalışan veya evini uğrak yeri haline dönüştüren; kısacası hayır diyemediği için istemediği birçok şeyi yapmak durumunda kalan insanlar vardır. Bu kişiler yaptıkları fedakarlıklardan bazen yakınırlar; ama yine de kendilerini bir şeyleri yapmaktan alıkoyamazlar. Kendilerinde hayır deme gücünü bulamazlar. Hayır dediklerinde suçluluk duygusu hissederler; ama evet dediklerinde de kendilerine kızarlar. Bu kişilerin temel sorunu olan kendine güvensizlik, sürekli bir mazeret ve suçluluk duygusu döngüsü içinde görünmeyen bir gerçektir. Eğer bir insan ne istediğini söyleyebiliyorsa, bu bile kendi kendine güven duyabilmesi için yeterlidir. Başkalarını memnun etmek için kendi isteklerini arka plana atan insanlar, görünüş itibarıyla alçak gönüllü, selim bir yapı sergileyebilirler; ama bu görüntünün ardında büyük bir kızgınlık fırtınası oluşur. Bir insan öncelikle kendini memnun etmelidir. Başkalarını mutlu veya memnun etmek kendinden ve kendi isteklerinden vazgeçmek olmamalıdır. Bu tür duyguların temelleri, çocukluk dönemine dayanır. ”Bunu yapmazsan, anne seni sevmeyecek.” gibi mesajlar çocukken zihne kaydedilip, yetişkin dönemde yeniden ortaya çıkarak, kişiyi suçluluk duygusuna hapseder.
Suçluluk duygusunun bir başka biçimi de gerçekleşmiş, yapılmış eylemlere karşı duyulan pişmanlıktır. Elbette suçluluk hissinin de ödülleri vardır. Örneğin, bir insan yeterince suçluluk hissederse, kendini suçunu telafi etmiş gibi hissedebilir. Ceza sistemimizde dahi bir suçu kabullenmek, pişmanlık duymak hiç birşeyi düzeltmese dahi cezayı hafifletebilir veya ceza indirimi almanızı sağlayabilir. Bazı dinlerde günah çıkarma denilen günahtan arınma eylemleri ruhsal rahatlama sağlayabilir. Ama her ne olursa olsun bunlar, yapılmış olan hatayı telafi etmez ve bir daha aynı hatanın yapılmayacağı anlamına gelmez. Sorulması gereken asıl soru şudur: Suçluluk duymak, sürekli suçluluk psikolojisi ile yaşamak herhangi bir şeyi değiştirir mi veya yanlış yapıldığı düşünülen şeyin düzelmesini sağlar mı? Tabii ki hayır. Bilakis,suçluluk duymak, sorunlardan kaçmak ve kendini mazeretler ağına teslim etmek demektir; bunun da hiçbir yararı yoktur. Suçluluk duygusu ile, geçmişten ders almayı birbirinden ayırt etmek gerekir. “Keşke yapmamış olsaydım!” dediğimiz pek çok şeyi yapmışızdır. Bunu yapmamamız gerektiğinin dersini mutlaka almalı ve bu durumla yüzleşmeliyiz; ancak bu yüzden sürekli suçluluk duymak bir kafese kapanmaktan farksızdır ve bu durum bizi hafif bir hayal kırıklığından ciddi bir depresyona kadar sürükleyebilir.
Suçluluğu, pişmanlığı duygusal bir şantaj aracı olarak kullanmak, hem kendinizden hem de eylemden kaçmanız anlamına gelir ki; bunun ne kendinize, ne de başkalarına bir yararı olur. Geçmişi düşünerek, sürekli geçmişte yapılan hatalarla yaşamak bugünü tatminkar bir biçimde yaşamanızı da engeller
Suçluluk duyarak enerji harcamak yerine, geçmişte yapılan hatalardan gerçek bir ders çıkarmak ve enerjiyi bu yönde kullanmak daha akıllıca bir yoldur.
Sevgiyle…
Funda Kocatürk
funda’s
www.facebook.com/fundaa.kocaturkk
- Toplam blog
- : 33
- : 406
- Kayıt tarihi
- : 17.03.15
Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyoloji. Felsefe Grubu Öğretmeni. ..