- Kategori
- Bebek - Çocuk
Süper Kahraman Kadınlar
Dikkat! Arabada Bebek(ler) Var!
Geçen gün birden dellendim. Aslında bu dellenmeye “geçici delilik” demek daha doğru olur sanırım. Zira 5,5 aylık ikiz bebelerle, tek başına araba kullanarak Yenibosna’dan Tarabya’ya gitmek akıllı insanın yapacağı bir iş değil(miş)! Ben de denedim, ağzımın payını aldım. Başıma neler geldiğini öğrenmek isterseniz şöyle buyurun lütfen:
Geçen haftalardan sözleşmiştim Şenayla. Şenay kim mi? Benim eskiden aynı şirkette çalıştığım, çok sevdiğim bir arkadaşım. Kendisiyle aynı gün işe girip aynı gün işten kovulmuşluğumuz, hatta aynı iş yerinde farklı insanlarla ama aynı pozisyonda çalışmışlığımız var. Bir de bunlar yetmezmiş gibi nasıl başardıksa bir buçuk ay arayla doğurduk. Onunki de kız, benimkiler de. Hani bir laf vardır göbeklerin bir kesilmesiyle ilgili; işte bizim bu hatunla göbeklerimiz için aynen bu durum geçerli! Neyse, lafı daha da uzatmadan hikayeye başlamak lazım.
Şenay sağolsun, kızıyla bizi ziyarete gelmişti birkaç hafta önce. Ben de kendisine söz vermiştim iade-i ziyaret için. Aradan günleeer geçip kavurucu sıcaklar da beynime vurup gözümü karartınca, attım kızları arabaya, bağladım koltuklarını bir güzel. Co-pilot koltuğuna da aldım anne çantamı, acil durumlarda başvurulacak birkaç oyuncakla cep telefonumu, çıktım yola! Nereye? Tarabya’ya, Şanaylar’a!
İlk beş dakika herhangi bir sorun yok gibiydi. Kendi kendime gülümsüyor, bir yandan keyifle araba kullanırken bir yandan da “Aferin sana kızım; işte böyle. Bebeleri de hayatına dahil edersen hiçbir şey problem olmaz. Arkadaşlarınla da güzel güzel görüşürsün,” diye kendi sırtımı sıvazlama işine girişmiştim ki, bunu yapmak için henüz çok erken olduğunu hissettirircesine Duru bebe arkada mıkırdanmaya başladı. Ben hemen “Duuuurruuuuuuu! Anneciiiiimmm!” şeklinde bir girizgâhla kızıma arabada yalnız olmadığını anlatmaya çalıştım ama tabii nafile. Bebe bu, ne anlar senin çığırtkanlığından. Sağolsun banamısın demedi ve tam gaz mıkırdanmaya devam etti. Birkaç dakika daha “Duuurrruuuu! Kıııızııııımmm!” larla idare etmeye çalışsam da, mıkırdanmalar artıp denemelerim başarılı olmayınca kamyonların çokça geçmediği bir yerde dörtlüleri yakıp emniyet şeridinde durdum. Hemen arabadan çıkıp arkaya kızımın yanına geçtim. Miniğim beni görür görmez kesti sesini. Oyaladım onu biraz; güldürdüm, sevdim. Sonra tamam, artık rahatladı yanılgısıyla ikinci kez direksiyona geçtim. Tabii yine yanlış teşhis! Arabayı hareket ettirir ettirmez benim minik başladı yine mıkırdanmaya. Bitanem benim belli, o kadar sıkkın ki canı… İçim gidiyor ona yardım etmek için ama yol o kadar kamyon dolu ki, cesaret edip çekemiyorum hemen kenara. Neyse, bastım gaza; uygun bir yer bulunca hemen çektim tekrar kenara.
Yavrum beni görünce yine sustu. Saate baktım emzirme saatim yaklaşmış. Dedim, bunun karnı çok acıktı anlaşılan. Çıkardım araba koltuğunu, sağdaki diğer bebeyle aramıza koydum. Açtım mememi, başladım emzirmeye. Ama baktım benim miniğimin emmeyle bir işi yok. Bakınıp duruyor. Bu sırada kendisinden buram buram bazı kokular geldiğini farkedince, “Evreka!” dedim. Senin derdin başka! Bizim bu minik 2-3 günde bir “yapıyor” aslında ama işte, tam da benim cesaret denemesi yapacağım anı bulmuş altını doldurmak için. Bu arada diğer bebenin de ağlayarak uyandığından ve onu da bir oyuncakla oyalayıp sakinleştirerek tekrar uyuttuğumdan detaylıca bahsetmeyeceğim bile! Neyse efendim…
Ön koltuktakileri boşalttım bu sefer; hepsini devirdim yere. Serdim alt açma bezimi, açtım miniğimin altını, bir güzel temizledim. Sonra arka tarafa geçip araba koltuğunu tekrar yerleştirerek kızı da bir güzel bağlayıp yola tekrar koyuldum! İki dakika sonra ise kendimi, bu kez uykuya dalamadığı için mıkırdanmaya başlayan Durucuğuma “şarkı söyleyen zürafa”sını sallayıp onu oyalamaya çalışırken buldum. Tabii bu arada boşta kalan elimle de araba kullanıyorum! Bu şekilde de bir 3-4 dakika kadar sürdü bizim yol. Sonra bizim hatunun sesi kesildi ama ben de 2-3 dakika içinde Şenaylar’a varmış bulundum zaten.
Canım Duru’m… Arabadan inip arka koltuğa şöyle bir baktığımda o kadar huzurlu bir ifadeyle uyuyordu ki… Sanki az önce poposunu yırtan o değildi, ben de yol boyunca rüyadaydım! Ama onu öyle görünce tüm olanlar anında unutuldu zaten…
Bu arada sevgili Şenay da aynen şunları söylüyordu: “Nasıl geçti yolculuk? Sabahtan beri seni düşünüyorum; umarım her şey yolunda gider buraya gelirken de, kızın cesareti kırılmaz bundan sonrası için diye!”
Günün doğrusu: Hiçbir süper kahraman bir anne ile boy bile ölçüşemez! Sen hiç TEM’de sağa çekip bebe emziren, alt değiştiren, tüm bunlar yetmezmiş gibi yol boyunca bir oyuncak zürafayla oyaladığı bebeleri uyutabilen süper kahraman gördün mü?
https://twitter.com/#!/UmutsuzIsKadini
http://www.facebook.com/#!/pages/Umutsuz-%C4%B0%C5%9F-Kad%C4%B1nlar%C4%B1/120364508011392
- Toplam blog
- : 83
- : 1446
- Kayıt tarihi
- : 03.10.11
Uzun yıllar plazalarda dirsek çürütmüş, son yıllarda refahı evden çalışmakta bulmuş ikiz kız anne..