- Kategori
- Gündelik Yaşam
Susmalı bazen…

Susmalı bazen…
Karşı taraf acıtsa da kalbini bazen derin bir sessizliğe gömülmeli insan. Ne kadar kırıldığını gözlerinle anlatmaya çalışıp, bir yandan da gözyaşlarına hâkim olmayı becerebilmeli. Aslında söyleyecek çok sözün olsa da dudaklarında ki zehri içine akıtmalı insan. Zehir yavaş yavaş boğazından geçerken yutkunmakta zorluk çekmeli. Yüreğinde hissetmeli acıyı. Kalbin kırılsa da, haykırmakta istesen gerçekleri susmalı bazen. Ölüm selsizliğine bürünmeli…
Bende susuyorum şimdi. Mühürledim dudaklarımı sadece gözlerine bakıyorum. İçimde kopan fırtınayı gözlerimle anlatmaya çalışıyorum sana. Eğer konuşursam kalbimdeki acı kadar sözlerimde acı olacak. O yüzden içime akıtıyorum zehrimi. Bu bana daha da acı verse de yüreğimdeki acıyı yüreğimde bırakıyorum… Senin ise gözlerime bakmaya cesaretin bile yok. O cesurca lafları söyleyen sen, şimdi küçük bir çocuk gibi gözlerini benden kaçırmaya çalışıyorsun. Şimdi sende susuyorsun geride ağır sözlerini bırakarak. Ben ise sana kaç kez sevgi dolu baktığım bu gözlerle içimdeki nefreti anlatmaya çalışıyorum… İlk defa son kez gözlerine baktığımı bilerek susuyorum… Yüreğimdeki derin acı, yaşadığımız onca güzel hatıra ve gözlerimde birkaç damla yaşla birlikte sessizce seni terk ediyorum… Sen ise söylediklerini telafi edemeyeceğini bilerek gözlerindeki pişmanlıkla arkamdan bakıyorsun… Artık sende biliyorsun… Susmalı bazen…