- Kategori
- Türkiye Ekonomisi
Tarım ve hayvancılıkta tehlike çanları çalıyor

Mevcut ekonomik düzenden toplumun tabanındaki kitlelerin çoğunun memnun olmadığı bir gerçek. Nüfusumuzun 3/4ü şehirlerde yaşıyor artık. Köyünden ve toprağından uzak asgari ücret veya komik rakamlara köleleştiriliyor. Eğer köylünün malı para ederse insanlar köylerine dönerler ve orada huzurlu yaşarlar. Bu Emek ve İşgücünden teknolojinin ve konjonktürün yarattığı işsizlikten dolayı emek piyasasında bilinçli yaratılan arz farzlası sonucu rant sağlayan sanayici ve hizmet sektörünün işine gelmez. Ucuza işçi çalıştıramamaya başlar ve sefası bozulur.
Türkiye demografisinde görülen en önemli değişim kentleşme oranıdır. 1927 yılında nüfusun yüzde 75,8'i kırsal (10 binden az nüfuslu), yüzde 24,2'si kentsel alanlarda yaşarken, bugün bu oran tam tersine dönmüştür. 2011 yılı itibariyle Türkiye nüfusunun yüzde 23,2'si (17.338.563) kırsal alanda (belde ve köyler) yaşarken, yüzde 76,8'i (57.385.706) kentsel (il ve ilçe merkezleri) alanlarda yaşamaktadır.
http://tr.wikipedia.org/wiki/T%C3%BCrkiye_demografisi#N.C3.BCfus_Piramidi
Tarımla ilgili girdi maliyetlerinin yüksekliği ve politikalar tarımda büyük oyuncular hariç küçükleri batırıyor. Tarımda girdi maliyetleri: Yakıt, sulama,Tohum,İlaç, Ziraat Mühendisi,Gübre,İşçilik ve diğer görünmeyen kalemlerden oluşuyor. Köylümüz eğitimsiz, bilinçsiz ya da yaşlı nüfustan oluşuyor ve verimliliği bilmiyor. Teknolojiyi işine veya kendi teknolojisini üretemediği için çok para harcamak zorunda kalıyor. Dünyada para eden veya talep gören ürünleri üretme yetisine,tecrübesine sahip değil. Geleneksel yöntemlerle geleneksel ürünler üretiliyor.Ürettiği ürünler çok el değiştiriyor ve fiyat katlanıyor ancak köylü hakettiğini alamıyor. Modern tedarik zinciri yaklaşımları, kooperatifleşme kültürü az.Proje kültürü yok. Her köyün veya birden fazla köyün dünyada talep gören spesifik ürünleri yetiştirmesi için onlara gerekli eğitimin verilmesi, onların ürünlerinin en az aracı ile ihraç edilmesi gerçekten çok yararlı olacaktır. Ayrıca ilgili köylerdeki ürünlerin işlenerek, paketlenerek gerek soğuk, gerek sıcak zincirlerle gerek iç gerek dış pazarlara ulaştırılması için optimum fiyatlarla kanallar geliştirilmesi gerekmektedir.
Hayvancılıkta da aynısı söz konusu. Girdi maliyetleri yüzündenya başa baş yada zararına işler yapılıyor hayvancılıkta. Hayvancılıkta girdi maliyetleri: Anaç hayvan, yem, ilaç, işçilik(çoban), veteriner, su, elektrik,barınak vb.Tüm bunları eklediğimizde elde var 0. Sonra arz talebin durumunagöre dışardan hayvan ithalatı gündeme geliyor. Şuan yaklaşık 50 milyon büyük ve küçükbaş hayvan nüfusu var ülkemizde gerek besicilik gerekse sütçülük alanında yetiştirilen.Buna rağmen et fiyatları gerilemiyor ancak köylünün giderleri yükselirken satış fiyatı ya sabit yada geriliyor.
Hollanda da karkas et fiyatlar kalitesine göre tüccarda 2.6 Euro - 4 Euro seviyesinde. Çiftçide daha da düşük.
Bizde ise.
18.50
Türkiye’de ramazandan önce ortalama karkas et fiyatı
20.50
Türkiye’de ramazandan sonra ortalama karkas et fiyatı
412 bin ton
2009’da kırmızı et üretimi
996 bin ton
2013’te kırmızı et üretimi
%40
Hayvan varlığı dört yıldaki yükselişi
Türkiye’nin yıllara göre toplam hayvan varlığı (Sığır, Koyun, Keçi)
2008 40.4 milyon
2009 37.6 milyon
2010 40.7 milyon
2011 44.6 milyon
2012 49.6 milyon
2013 52.9 milyon
http://www.hurriyet.com.tr/ekonomi/26724134.aspPeki neler yapılabilir?
Aracılar, toptancılar ve perakendecilerinde kendilerine göre agır işletme maliyetleri vardır. Bunlar işçilik, kira(Türkiyede çarkları kitleyen en büyük etken 15 yıldır uygulanan inşaat ekonomisi rant ekonomisi ve yüksek kiralar), elektrik, su, kişisel giderler vb.
Yukarıda yazdıklarımın pekçoğu belki yetersizde olsa yapılıyordur hatta benim düşüncelerimin ve fikirlerimin ötesinde ve ilerisinde daha farklı fikir ve düşüncelerde elbetteki mevcuttur. Fakat her ne olursa olsun gerek hayvancılık gerekse tarım sektöründe rekabetçi olabilmek için girdi fiyatlarının düşürülmesi için stratejilerin geliştirilmesi gerekli. Modern ve yüksek teknolojili seracılık, hayvancılık modellerini bizim üniversitelerimiz geliştirebilmeli ve köylümüze o bilgileri hap şeklinde verebilmeli. Dağıtım kanallarının tasarımının yapılması gerekli. Dünya pazarlarında talep gören ürünlerin üretilmesi ve ihraç edilmesi için modeller geliştirilmesi gerekli. Tarım ve hayvancılıkta maksimum verim sağlamak için geri dönüşüme daha fazla önem verilmeli. Mesela pellet teknolojisi ile dogada bolca bulunan materyaller yeme ve gübreye dönüştürülüp girdi maliyetleri düşürülmeli . İsraf edilmemeli. Yenilenebilir enerji kaynaklarından daha etkin yararlanılarak yakıt maliyetleri düşürülmeli. Elektrikli otomobili düşünen büyüklerimiz elektrikli traktörü düşünseler daha yararlı olacaktır zira tarımda en yüksek girdi kalemlerinden birisi yakıttır.
Bugün Brezilyadan ve Arjantinden lojistik maliyetinide üstüne koysanız Türkiyeye Türk üreticinin maliyetlerinin altında tarımsal ve hayvansal ürünleri çok iyi kar marjları ile gönderebilmektediler. Bu kadar rekabetçi olabilmeleri için girdi maliyetlerinin düşük olması gerekir. Bizimde bunları başarmamız lazım.
Tarımda makineleşme bir çözüm gibi görülsede makineleşme beraberinde işsizliğide getiriyor eğer ki o makine ve teknoloji kendi ülkemizde yapılmıyor ise. Dolayısıyla makineleşmeyi, tarımsal hizmetlerle birleştirip makineleşmenin getiridiği işsizlik riskini bertaraf etmek gerekmektedir.
Türkiyedeki gıda fiyatları Avrupa ve Rusya ile çok yakın seyrederken hane halkı aynı seviyede değil ve insanlar sadece karın doyurmak için çalışmak zorunda kalıyor.