- Kategori
- Felsefe
Tavuk yemenin sırrı
Aslında tavuk yemek, öyle kolay bir iş değildir; uzun bir uğraş gerektirir. O tavuğu yemek, herkese nasip olmayacağı gibi, onu yiyenler, hayata dair önemli bir sırra ermiş olurlar…
Bizim ailemiz için yetmişli yıllarda tavuk yemek, ayrı bir merasimi gerektirirdi. Bu merasim içerisinde, ailede herkesin ayrı bir görevi vardı. Önce ailenin reisi ile birlikte semt pazarına gidilir, daha uygun fiyatlı olduğu için canlı tavuk alınır; o tavuk, ayaklarından tutup, baş aşağı sallandırılarak taşınır ve eve getirilirdi. Tabii; burada babamın, tavuk taşımanın inceliklerini her seferinde uygulamalı olarak anlatması ayrı bir keyifti. İlk başlarda, tavuğu tepe aşağı taşımak, bana zalimlik gibi gelse de, sonraları yaşadığım bir deneyim, neden öyle olması gerektiğini öğretti bana. Bir gün, tavuğu seve okşaya kucağımda taşırken, hayvan, önce gevşeyerek üstüme pisletti, ardından şaşkınlığımdan istifade ederek, kucağımdan atladığı gibi kaçtı. Onu tekrar yakalamanın yarım saat zamanımı aldığını anlatmama bile gerek yok. Düşünebiliyor musunuz; tavuk önde, ardında ben ve sokaklarda kovalamaca oynuyoruz…
Neyse; tavuğu, uzun bir uğraşın sonunda eve getirdikten sonra; babam, görevi gereği onu yere yatırarak, benimde eşlik ettiğim tekbir sesleri arasında kesim işlemini yapardı. Ardından, benim görevim başlardı; tavuğun tüylerini yolma görevi. Ablam, sıra kendisine geldiği zaman, ocak üstünde kalan tüylerin ütülenmesi işini yerine getirir ve sıra anneme gelirdi. Annem, büyük bir titizlikle tavuğun iç temizliğini yapar ve keyifle pişirirdi.
Asıl keyif, akşam sofrasında yaşanırdı; hani şu herkesin katılmak zorunda olduğu akşam sofrası. Ortada, sabahleyin üstüme pisleyen tavuk, başköşede babam, karşısında annem ve masanın etrafına serpiştirilmiş biz kardeşler. Kız kardeşim, genellikle ablamın yerine oturur ve küçük çaplı gerilime neden olurdu. Annem, ufaklığı kucağına alarak, olası bir krizi engellerdi sık sık. Sonrasında, tekrar ortadaki tavuğa odaklanılır, ne güzel koktuğu düşünülür ve annemin tavuk pişirmekteki marifeti bir kez daha idrak edilirdi. Gerçi; sabah kovalamaca oynadığım tavuğu yemek, beni biraz bursa da, işin içinde açlık ve verilmiş emeğin yorgunluğu olunca, bu burukluk, çabucak dağılırdı.
Hayatımda yediğim en lezzetli tavuğun, o tavuk olduğunu düşünürdüm her defasında. Nasıl olmasın ki; pişmiş tavuğun bütün başına gelenleri öğrenmişim, her bir tüyünü, ellerimle tek tek yolmuşum. Yerim ben o tavuğu; hem de parmaklarımı ısıra ısıra yerim…
Yukarıda bir tanesini anlattığım yaşanmış sayısız deneyimler, hayata dair çok önemli bir sırrı öğretti bana; yaşamda emekle ve özveriyle elde edilmiş şeylerin tadı hiçbir şeye benzemiyor. En çok heyecanı, emek verilmiş aşklar yaşatıyor. Dünyanın en tatlı çocuğu, uğraşla, özveriyle büyütüleni oluyor. Paranın en keyifle harcananı, çalışarak kazanılanı, dostlukların en kalıcısı, çabayla elde edileni oluyor. En mükemmel şiir, uykusuz gecelerde yazılıyor…
Uzun lafın kısası, dünyada emeksiz yemek olmuyor. Emeksiz elde edilen şeylere ise, ona bir emek verenlerin bulunduğu farkında lığıyla değer vermek, ona sahip olduğunuz için şükran duygusu beslemek, gerçek mutluluğun kaynağını ve hayatın önemli bir sırrını oluşturuyor.
Basit bir tavuk yeme işleminde bile ne sırlar gizli görebiliyor musunuz? Ben, emekle hazırlanan o tavuğu yiyerek, hayata dair çok önemli bir sırra erme fırsatı bulduğum için kendimi çok şanslı görüyor ve bu yaşam denilen gizemler yumağında, sizinde farklı düşünerek nice sırlara ulaşmanızı diliyorum.
Sevgiyle kalın.
- Toplam blog
- : 36
- : 1120
- Kayıt tarihi
- : 21.09.07
İstanbul'da 1967 yılında doğdum. Askerlik harici bütün yıllarım bu şehirde geçti. İşletme mezunuyum,..