- Kategori
- Gündelik Yaşam
Tecrübe dediğimiz
Bu sıralar içeriği mülakat anıları olan bir kitap var elimde. Çok eğlenceli, tabii işin dramatik yanını hesaba katmazsak. Öyle hikayeler var ki, bu kadar da olmaz dedirtiyor, kimi zaman yazarın yaratıcılık sınırlarını zorladığını düşündürüyor. Yazar başarılı mülakat hikayeleri yerine daha çok hüsranla bitenlere yer vermiş. Bir nevi bunları bunları yapmayına getiriyor lafı. Zaten ne mümkün yapanların hali ortada! Bir de olaya hep yöneticiler gözünden bakmış, yani hikayelerin tamamı adaylara ait. Ama bu işi bir de tersine çevirip aday gözünden bakmak lazım. Zira o taraftan çıkacak malzeme de hiç fena olmazdı! İş görüşmeleri içlerinde heyecan, stres, kaygı, endişe vb. duygular barındıran bir garip süreç. Eğitiminize, mesleki deneyiminize, hali hazırdaki konumunuza ve beklentilerinize göre söz konusu duygu dozajları değişiklik gösterebilir. Ama neticede kendinizi belirli bir sürede bir A4 kağıdın üzerinden anlatmanız, hem de çok iyi anlatmanız beklenir ki bu da başlı başına zordur. Tabii bu bahsettiğim görüşmeye çağırılan şanslılar için geçerli. İş görüşmesi kadar ve belki de ondan daha önemli bir aşama daha vardır; görüşme yapılabilecek bir iş bulma! Mesela yeni mezunlar; işleri epey zordur. Ülkenin ve hatta hatta dünyanın kendine göre en kral okulunu bitirmiş, yetmemiş bir de yükseğini okumuş, aile ve akrabalar tarafından bolca pohpohlanmış olarak dış dünyadan bihaber başlarlar iş aramaya. Ararlar da ne fayda. Çok geçmeden tecrübe ve iş bulma arasındaki bağlantının kıskacında buluverirler kendilerini. Ardından sorgulama başlar; iş olmadan nasıl tecrübe olur... Sorular çoğalır da çoğalır. Meşru yollardan istediğini elde edemeyen adaylar yılların eskitemediği “hamili kart yakınımdır” yöntemine geçiş yapar. Burada en çok dayı yeğen ilişkisi gündeme gelir. Kimi zaman öyle sözler verilir ki, adaylar görüşmeye gittiği yerlerde neredeyse müdürlük teklifi alacaklarını düşünürler. Oysa bilmezler ki esas olan, kısa bir süreliğine de olsa yakın olunan kart sahibi ile görüştüğü kişi arasındaki dostluktur. Bir aday gider bir diğeri gelir yeter ki dostluğa zarar gelmesin! Sonunda yalnızca başvurdukları iş değil iş yaşamı konusunda da tecrübesiz ve hafif de saf bu adayların pek çoğu, işe kabul edilebilmek için, kendilerinin bu özelliklerinin fazlasıyla farkında olan yöneticilerin hemen hemen her istediklerini kabul ederler. Motivasyon vaatlerinin etkisiyle bunu kariyerlerinin başlangıcı addedip canla başla başlarlar çalışmaya. Zaman geçtikçe tabiri caizse palazlanan bu kişiler iş dünyasının bir zamanlar bağ kurduğu Alice Harikalar Diyarı’ ndan bilmem kaç ışık yılı uzaklığında olduğunu anlar ve tam da bu noktada kavrarlar tecrübenin muhtevasını! Ve bir dış ses: “Kulübe hoşgeldiniz!”
- Toplam blog
- : 22
- : 588
- Kayıt tarihi
- : 08.12.06
Sabun köpüğüne alerjili organizma! Ankara' nın en sert kışlarından birinde doğmuşum ki zaman ..