- Kategori
- Gündelik Yaşam
Televizyonsuz yaşamayı özledim
Birbirini tanıdığı herkesin, selamlaştığı yaşlı-genç, kız-erkek, sağcı-solcu, çerkez-türk demeden. Bir değer olarak kabul gördüğü insanlığın, komşuluğun hala var olduğunu sandığım o yeri özledim.
Köyümü özledim, iki tarafı dağcıklarla kaplı, bakınca dibindeki taşları görebileceğiniz bir ırmak geçen ortasından, tabiatın bütün renklerini bünyesinde barındıran, sakin ve küçük köyümü.
Özledim dağlarını, buz gibi pınarlarını, o pınarlardan kaynayan bambaşka bir tada sahip sularını, yamaçlarında dolaşmayı amaçsız, kuşburnu, alıç, mantar toplamayı. Kendi yaptığım kızakla kaymayı kar yağınca.
Irmağını özledim, balık tutmayı pek beceremesemde, yüzmeyi serin sularında, araba lastiğiyle rafting yapmayı, sesini, ışıltısını, kokusunu...
Özledim yemyeşil çayırlarını, saat sınırlaması olmaksızın futbol oynamayı, kar demeden, çamur demeden.Gençlerle toplanıp çıkılan pikniklerini, yıldızları seyretmesini geceleri sırtüstü uzanıp çimlerine...
Düğünlerini özledim, davet gerektirmeyen katılım için, çok uzaklardan hissedilen coşkusu, akardion eşliğindeki çerkez danslarının ihtişamını...
Kültürünü özledim, birbirine saygı gösterdiği herkesin, uyuyabildiğiniz kapıyı kilitlemeden ve yaşayabildiğiniz polise ihtiyaç duymadan...
Kışlarını özledim, adam gibi yağan karını, kardanadam yapıp kartopu oynamayı, ihtiyar sohbetlerini dinlemeyi uzun gecelerinde, randevusuz gidilebilen komşu ziyaretlerini, soğuk ama hasta etmeyen kışlarını...
Özledim yazlarını, elmayı dalından koparıp yemeyi, iliklerime kadar ıslanmayı yaz yağmuruyla ve yağmurla gelen toprak kokusunu, sıcak olsa da bunaltmayan yazlarını...
Özledim; ata binmeyi, komşu köyün gençleriyle maç yapmayı, rüzgarla sallanmayı kavak ağacının tepesinde. Renk cümbüşü kelebekleri, çeşit çeşit kuşları, balıkları seyretmeyi kendi evlerinde, gerçek karanlığı barındıran geceleri, temizlik kokan havasıyla sabahlarını özledim gökkuşağı görmeyi özledim ben...
Koca kafalı coni yi özledim, küçükken beni sırtında gezdiren, geceleri sokakta yalnız gördüklerine eşlik eden kapı önüne kadar...
Özledim kavga gürültü pasta yaptırmayı komşu kızına, özledim kendi eğlenceni kendin üretme gerekliliğini, eğlenebilmeyi eğlence mekanlarına ihtiyaç duymadan...
Televizyon izlemeye ihtiyaç duymadan yaşamayı özledim ben.
- Toplam blog
- : 44
- : 752
- Kayıt tarihi
- : 06.06.07
İHL mezunu, metalci bir vatandaşım. Arkadaşlarım dengesiz diye hitap ederler, aileme göre ağırba..