- Kategori
- Basın Yayın / Medya
Televizyonun köleleriyiz biz...
Biz Türklerin 'bu memleketin hali'nin ne olacağı konusunda ciddi ve sürekli endişelerimiz olduğu çok bilinen bir konudur. Sanırım bugün de türlü türlü endişeler devam ediyor. Yapılan bir araştırmaya göre dünyanın en fazla televizyon seyreden toplumlarında birisi de maalesef biz olduk. Şaşırmamak lazım. 'Televizyon olmasaydı nasıl yaşardık?' diyen insanların sayısı hiç de az değil nede olsa. Birçok insanın yakında takip ettiği magazin programları ve dizilerde bunun bir destekleyicisidir.
Türkiye'de 75 milyon kişi yaşıyor. İnsanları aç, insanları fakirdir. Gençlerinin çoğunun da işsiz ve evsiz, barksız, kimsesiz olduğu bir toplumun geleceği de toplumun kendisi gibi topluca fakirliğe ve televizyon tutsaklığına itilmiş. Ve bu insanlardan gelecekle ilgili orijinal ve olumlu fikirler beklemek ne kadar mantıklı?
Her şey, en başta adeta özgürlüğümüzü bizlere geri verdiğini düşündüren, hissini veren özel kanalların birer ikişer açılması ile başladı.
Hasan Sabah (Hasan Sabbah XII.yy.da etkili olmuş İslam dünyasının ilk terörist faaliyetleri başlatan kişi olarak bilinir) istediği kişiyi öldürmek için katile biraz uyuşturucu vermekle bunu hallediyordu. Televizyon ise kişiye biraz ideoloji şırıngalamakla bunu daha çabuk hallediyor. Akşam farklı bir fikre sahip olan kişi sabah biraz daha gayızla bilenmiş vaziyette sokağa çıkmaktadır. Hasan Sabbah gibi televizyon içinde en uygun kişi okumayan (veya şartlı okumayan) kişidir. Bu tiplerin tuzağa düşme ihtimalleri daha fazlalaşmaktadır.
Televizyon bağımlıları kendi özgür iradesiyle düşünememekte, daha çok yönlendirenin arzusu doğrultusunda kullanılmaktadır. Her yapacağı hareket için kişi televizyonun benimsettiği tavırları icra etmeye çalışacaktır. Çünkü kendisini terbiye eden, yetiştiren ve hayatını dizayn eden en önemli terbiyeci artık televizyon olmuştur. Gönüllü bir esaret böylece başlamıştır. Bu yüzden artık okumanın, kendisini yetiştirmenin anlamı yoktur. Yapılacak tek şey kölesi olunan televizyona tabi olmaktır.
Zaten, biz düşünmüyor biz üretmiyoruz neyi sevmemiz gerekiyor nasıl gülmemiş nasıl konuşmamız gerekiyor hepsini televizyondan öğreniyoruz hatta komedi dizileri yapıp bizim nerede gülmemiz gerektiğini gülme sesleri yaparak bize gösteriyorlar.
Gönüllü köle terliklerini, gece kıyafetlerini giyerek efendisinin karşısına geçer. İlk önce hayata dair alacağı talimatları alır ve kendisi dışındaki insanlara karşı nefretle dolar. Robot gibi nefretini nasıl kusacağını ve kendisine göre "diğerleri"ni kafasında nasıl fikirsel yönden nasıl yok edeceğini kararlaştıracaktır. Aldığı bu talimatlardan sonra "yalancı cennet"ine belirli bir süre girdikten sonra, düşüncelerini icra etmek üzere yatağa yatacaktır. Ertesi gün düşüncelerini uygulamaya geçecek ve çok kültürlü bir insan edasıyla toplumu kafasında cehaletle suçlayacak ve dışlayacaktır. Ona göre tek doğru kendisidir. Çünkü kendisine akşam öyle öğretilmiş ve empoze edilmiştir.
Eskiden düğünlerimiz vardı bizim ak ellere kınalar yakılırdı ki Anodolu'da adettendir kim muradına ererse kına yakar. Davullar güm güm vurulurken halaylar uzardı. Şimdi televizyonda evleniyoruz hem de en çirkef en yabancı haliyle yani tüm değerlerimizi sömürü düzeni sömürüyor yani size hiçbir şey kalmayacak gibi görünüyor.
Aileler birbirlerine ziyarete giderlerdi çaylar içilir sohbetler edilir. İnsanların bağları güçlenirdi. Şimdi ise artık insanlar birbirlerine pek gidip gelmiyorlar. Çünkü birinin seyrettiği diziyi bir başkası dinlemiyor bir başka kanalda başka bir diziyi seyrediyor ve herkes kendi evinde kendi dizisinin gizli tutsaklığını yaşıyor. Yapılan programlarda tüm gücüyle bu ülkenin değerlerine saldıran ve yok etmeye çalışan bir yapıda. Her geçen gün esiri olduğumuz imkansız aşklarla gençlerimizin aşk umutları, birbirinden güzel evlerde yaşayarak özendirilen amerikan/Avrupa yaşam tarzları ile ailelerin yaşayışları, şiddet ve öfke ile her an her şeyi yapabilecek insanların hedef alınarak, istenilen formatlara sokulmaya çalışılmasına bizler kendimiz isteyerek itaat ediyoruz.
Ve köylülerimiz bu yıllarda toplumun en az bozulan kesimiydi ama onu da kattılar sürüye. Ahırında bulunan danayı satıp televizyon alıyor ve iki tane koyun besliyor uydu almak için. Köylerimizin bazılarında çok kanal çekmez onlarda uydu aracılığıyla izlerler asla geri kalmaz şehirlilerden. Yani besler koyununu şirketler için ve koyun olur sonra bilmeden.
Osmanlıda insanlar toplanırlardı eğlence için ve başlardı Hacivat Karagözün nükteli konuşması. Beyaz perdeye yansıyan gölgelerini hem izler hem de konuşmaları dinleyerek 1-2 saat eğlendikten sonra dağılırlarmış ki her gün değil bu eğlence nadiren olurmuş. Biz ise her an her saniye beyaz perdeyi seyrediyoruz. Kar körlüğü bu, perdedekini göremez olduk.
Kendi sırça köşkünde yaşadığı yalancı cennet ile kendi dışındakileri görmeyen ve görmemezlikten gelen bu köle ruhlar bu dünyayı kendinden başkalarına çok görecektir. Bu duygu onu diğer insanları yok etmeye kadar götürecektir. Kafasında özgür olamamış insanların sosyal hayata kendi hür iradesiyle bakamayacağı muhakkaktır.
Hürriyet kendiliğinden var olan ve lütfedilen bir hak değil, güç ile kazanılan ve her gün yeni fetihlerle yeniden sürekli kazanılması gereken bir liyakat ve sorumluluk imtihanıdır. Bu imtihanı kazanmanın yolu başkasının direktifleri ile değil özgür vicdanımızla vereceğimiz kararlara bağlıdır. Vicdanı susturup öğretilen tavırları bilinçsizce uygulamakla doğruyu bulmak mümkün değildir.
- Toplam blog
- : 2
- : 1530
- Kayıt tarihi
- : 11.12.06
İstanbul'da yaşıyorum, petrol sektöründe mühendis olarak çalışıyorum. Sinema ve spor hobilerim.....