- Kategori
- Gezi - Tatil
Toskana' da ilk durak Siena
Siena Meydanı
“Under the Toscan Sun” filmini ilk kez izledikten tam iki yıl sonra İtalya Toskana’daydım işte… Hayallerimin ülkesinde! Sıcak ve heyecanlı İtalyanların ülkesi! Dolgun dudaklı, geniş kalçalı kadınlar; dalgalı saçlı, çapkın gülümsemeli, sigar pantalonlu erkekler…
Roma Fiumicino/Leonardo da Vinci Havaalanı’ndan trenle merkeze (Termini İstasyonu), buradan da trenle Siena’ya geçtim…
Ucuz olsun diye bir Hostel bulmuştum internetten. Trenden indiğimde enformasyon bürosundan hostelin bulunduğu caddeden geçen belediye otobüsünün numarasını alıp beklemeye başladım. Vakit öğleyi geçiyor. Durak, çek çek küçük bavulum, sırt çantam, az insan, çok ama sessiz geçen arabalar… Hava çok soğuk değil.
Otobüs geldi. Şoföre adresi sordum, daha çok var dedi. Gençlere sordum. Dünyadan bi haber! Yaşlı iki İtalyan kadını geldiğimizde beni uyardı. İndim. Kapı numaralarına baka baka yürüdüm. Hostelin önüne geldim bile. Bana biraz ıssız gibi göründü ortalık. “Ucuz etin yahnisi…” diye söylene söylene çaldım zili… Ne gelen var, ne giden! Böyle bir şeyi beklemiyordum… Telefonumu çıkarıp aradım ama cevap yok! Olağanüstü bir durum! Belli.
Etrafta yüksek duvarlı binalar… Soru soracak kimse yok. Çaresiz yürümeye başladım. Taksi falan da geçmiyor. Hem olsa da ben ilk günden paramın yarısını kaptırmak istemiyorum. Bari bi otobüs yakalasam da şehrin içine geri mi dönsem diye düşünürken büyük bir bahçe kapısında bit kadar otel levhasını görüyorum. Özel bir yer olduğu belli. Çok pahalıysa gece olmadan kendimi içeri atacak başka bir otel sorarım düşüncesiyle dalıyorum. Bahçeyi (koru mu desem?) geçiyorum. İn cin top oynuyor. İki kapılı siyah bir külüstür (Fiat 600 galiba!) var kapıda… Dökülüyor… Üç katlı binanın önüne geldiğimde “Restorasyonda!” olduğunu fark ediyoruuum.
Bir genç kız çıkıyor kapıya. Dedesi kıvamında bir yaşlı adam da arkasından… Ben derdimi Fransızca anlatıyorum. Kız bana İngilizce cevap veriyor. Dedesine İtalyanca aktarıyor… Üç dilde anlatılınca İstanbullu kadının yardıma ihtiyacı olduğunu yaşlı adam şıp diye anlıyor ve beni arabasına buyur ediyor.
Toskana yolculuğum macera tadında bir film gibi başlıyor tangır tungur iki kapılı eski bir İtalyan arabasının ön koltuk indirilip sürünerek geçilen yırtık arka koltuğunda… Tonton İtalyan amca beni kendi elleriyle karısının resepsiyonist olarak çalıştığı küçük ve tipik otele teslim ediyor, bir güzel de indirim yaptırıyor. Sonunda kendimi eski kokulu, bembeyaz dantelli yatak örtüsünün üstünde buluyorum. Sızmışım yorgunluktan…
Siena’nın meşhur meydanı Piazzo del Campo’ya sadece 10 dakika yürüme mesafesinde olduğumu hatırlayıp bir saat sonra fırlıyorum ayağa. Saat gecenin 9’u. Duşumu ve makyajımı yapıyorum. Resepsiyonist Signorina Fabiana’nın verdiği harita ve otelin dış kapı anahtarı ile odamın anahtarını alıp çıkıyorum otelden. Kapıları belli bir saatten sonra kilitliyorlar. Buna Paris’teki küçük otellerden de alışkınım zaten.
Unesco’nun dünya mirası ilan ettiği Siena’da Avrupa’nın en geniş ortaçağ meydanlarından birine doğru tarifi imkansız büyük bir keyifle ilerliyorum. Ve sonunda karşımda işte!
İstiridye gibi ortası çukurlaşan Piazzo del Campo’nun çevresinde sıralanmış kırmızı tuğla renginde yapılar var. Arka sokaklara açılan pasaj ve merdivenler, balkonlar… öyle haşmetli bir meydan ki dondurmacılar, kafeler, restoranlar, hediyelik eşya dükkanı gibi turistik görüntülerin öne çıkması mümkün değil. Herkes huşu içinde 102 metrelik kuleyi (Torre del Mangia), çeşmeyi (Fonte Gaia) ve kendi gibi sessizce meydanda yerde oturan, yatan, yürüyen, dünyanın birçok noktasından buraya akmış diğer insanları izliyor. Bu meydanda tarihi bir gelenek sürdürülerek yılda iki kez (2 Temmuz ve 16 Ağustos) at yarışı (Palio) yapılıyormuş.
Serin Mart gecesindeki canlılığı beni şaşırtıyor. Bazı restoranlar kapalı. Bir tanesini gözüme kestiriyorum ve bir sebze çorbası (Ribollita alla Senese) ısmarlıyorum önden. Sonra bir antipasti tabağı ve Chianti Classico (Toskana’nın kırmızı şaraplarından).
Bölgenin salam ve peynir çeşitleriyle hazırlanış Antipasti tabağı aslında başlangıç olarak alınıyor. Sonra Primi Piatti (ilk tabak) olarak çorbayı istemek lazım. Ama yorgunluk ağır basıyor. Zaten hava da serin. Siena’nın rüzgarı üşütüyor insanı. Usulden habersiz bir turist gibi davranıyorum. İçiyorum çorbamı, ısıtıyorum içimi.
Şarabım ve sadece keyifli zamanlarımda tüttürdüğüm sigaramla etrafı seyretmeye koyuluyorum. Yan masada orta yaşta 3 İtalyan erkeğinin neşeli konuşmalarına kulak kabartıyorum anlamasam da… İtalyancanın harareti beni de neşelendiriyor. Bir sigara daha çıkarıyorum. En centilmeni uzanıp sigaramı yakıyor ve demin içtiğim çorba için “harika bir seçim” deyip benimle sohbet etmek istiyor. Ama ne yazıkki bu güzel dili konuşamıyorum. Fransızca çorbaya bayıldığımı söyleyip gülümsüyorum sadece.
Derken diğer tarafımdaki masaya 3 kişi oturuyor. Konuşmalarını duyunca şaşırıyorum. Erkek yanındaki kadınlardan birine bağırıyor: “Oraya kadar sokabildim arabayı napiiim!” Kadın sıkıntılı: “Burası Türkiye değil tabii!”
Canım sıkılıyor. Hesabımı ödeyip kalkıyorum.
- Toplam blog
- : 7
- : 5896
- Kayıt tarihi
- : 25.09.07
Tanıtım danışmanı. ..