- Kategori
- Gelenekler
Umut Ektik Yarınlara Sevgiyle

Ebeveyn olarak, çocuklarımıza eksik verdiğimiz bir şeyler var. Eğitim öğretim derken çocuklarımıza, büyüklere saygıyı öğretemedik. Bizim çocukluğumuzda annemizin kaşını eğmesiyle yanlış bir şey yaptığımızı fark ederdik. Şimdi bakıyorum da, çocuklarımızın büyüklere karşı saygı duymadıklarını görüyorum. En basiti, telefon ile görüştüğünü görüyor ama hala sana bir şeyler söylemeye çalışıyor. Sende en sonunda bir saniye demek zorunda kalıyorsun. Bir saniye demek çok zor bir şey değil fakat o an çocuğunun bile bile yaptığını düşünüyorsun.
Ulaşım araçlarında bakıyorum da babası veya annesi yaşında insanlar ayakta gidiyor, bizim prens ve prensesler kalkıp ta yer verme zahmetine girmiyorlar. Nasıl bir gençlik yetiştiriyoruz, anlamış değilim. Çok zor olmasa gerek, yerinden kalkıp buyurun teyze veya amca ayakta kalmayın diyebilirler. Nerde gözünüzün içine baka baka sohbete ya da müzik dinlemeye devam ediyorlar. Ben çok yer meraklısı değilim ama bazen öyle oluyor ki utana sıkıla yanındaki yaşlı birinin oturması için izin istiyorsun, bir zahmet kalkıp yer veriyorlar.
Nerde hata yaptığımızı bulmaya çalışıyorum. Biz böyle gördük deseler, bizler öyle değildik ki, büyüğümüz kim olursa olsun saygı gösterirdik. Büyüğümüz konuşurken beklemeyi, ayakta ise yer vermeyi bilirdik. Annemiz bir saniye ya da hadi kalk teyzeye yer ver dememiştir.
Lütfen gençler, tabi ki en iyi şartlarda yaşamak sizin en doğal hakkınız, ama sizi büyütüp yetiştiren büyüklerinize saygı göstermeyi çok görmeyin. Zaman gelecek sizlerde büyük olacaksınız ve sizden küçük olanlardan saygı ve hürmet bekleyeceksiniz. Yüreklerinizde büyüğünüze saygıyı, küçüğünüze sevgiye yer açın olur mu? Kaybeden değil kazanan olursunuz.