- Kategori
- Uzay
Uzay Merakı
Uzun süredir uzaylı merakım vardı. Bilgisayarda bu konuda çokça belgesel izledim ve açık oturum takip ettim. Netice de uzay akıl almaz bir büyüklüktü ve içerisinde sayılamayacak kadar çok yıldız sistemi vardı. Yani bu kadar çok seçenek içinde yaşamın bir başka gezegende de ortaya çıkma ihtimali bana oldukça mantıklı görünmüştü. Onca araştırmalarıma rağmen bu konu hakkında kesin bir yargıya varamadım. Bir süre sonra ise uzayı bilim adamı unvanıyla inceleyen insanları daha çok ciddiye almak gerektiğini farkettim. Bu sebeple uzaylı olup olmaması bana çok magazinsel bir olay gibi görünmeye, uzayın muhteşem doğası daha ilgi çekici gelmeye başladı.
Makro fizik yasaları, kara delikler, galaksiler, bükülen uzaylar… O kadar heyecan verici ve o kadar ilginç ki, artık daha bilimsel araştırmalarla ilgileniyorum. Dünyada hiç deneyimlemediğimiz, test etme imkânımızın oldukça kısıtlı olduğu olaylar aklımızın zorlukla alacağı büyüklüklerdeki gök cisimlerinde ortaya çıkıyor. Bu, dünya ve evren yaklaşımımızı hatta felsefi açıdan insan yaklaşımımızı bile etkileyebilecek muazzam bir şey. Bilim kurgu filmlerinde bile zorlama diyeceğimiz sihir gibi şeylerin gerçek olduğunu en azından teorik olarak gerçekleşebileceğini görmek hem çok güzel hem de kaygı verici… Çünkü uzayda yeni keşiflerle birlikte kurgulanan gelecek tasarısının insanoğlunu hangi noktalara götüreceğini tasarlamak zor.
Bilimkurgu mu bilimi kovalar yoksa bilim mi bilimkurguyu… Net cevap vermek zor… En makulü İkisi de bir çember üzerinde birbirini kovalıyor demek belki de. İnsan sınırlarını genişlettikçe doğasından bir şeyler kaybediyor gibi geliyor bana hep. Sıcak güneşin altında elinde orağıyla buğday biçen atalarından gittikçe uzaklaşıyor sanki. Bu iyi mi kötü mü bilmiyorum. Ben bu ataların torunlarını tanıma şansına eriştim. Fakat bir yüz yıl sonra o atanın bir şeyler hissettirebileceği bir nesil ortaya çıkmayacak büyük ihtimal. Belki onlar da bizim şu anki nesli baz alarak bir özlem veya ahlak kriteri koyacaklar ortaya. Herkes kendi çağının insanı netice de.
Tüm bu yeni heyecanlara rağmen biraz kaygıyla da izliyorum bilimsel gelişme süreçlerini. Adeta merakla bir devi inceleyen birisi gibiyim. Hem ona hayranlık duyuyor onu tanıdıkça merakım artıyor hem de beni ezmesinden veya parçalamasından korkuyorum. Bilim günümüzde sadece sıkıntılara çare olmak kaygısında değil. Bilmiyorum belki baştan beri böyleydi. Ama günümüzde bu daha çok ön plana çıkmış gibi duruyor. Artık bilimsel buluşlar ciddi bir mali kazanç kapısı… Her yeni keşif hemen pazarlanabilecek kıvama veya imkanlara dönüştürülüyor. Yani bu buluşlar hayata uyarlanırken ahlaki ve fıtrati normlar çok da dikkate alınmıyor. Hatta insanlar bu buluşlarla dönüştürülüyor, şekillendiriliyor adeta kurgulanan geleceğe hazırlanıyor.
Cebinde insanlık tarihinin gördüğü en büyük kütüphane ve bilgi deposunu taşıyan cahil insanlarla dolu her yer. Hayat hakkında hiçbir karizma duruşu olmayan ama sosyal uygulamalarla sosyalleştiğini zanneden asosyalleşen insanlar paradisine döndü dünya. Herkesin birbiriyle heran iletişimde olduğu yani hiç olmadığı kadar birbirlerine yakınlaştığı ama yetimhanelerin ve bakım evlerinin dolup taştığı bir çağdayız. Fiziksel hastalıklara tedavilerin hız kazandığı ama psikolojik hastalıkların, depresyonların, intiharların rekor kırdığı bir çağ…
Hayat yani tecrübelerim fikirlerimin köşelerini törpüleyerek daha yuvarlak düşünmeye zorladı beni. Bu yüzden bu gelişmeler hep olumsuzluklara sürükleyecek bizi demiyorum. Belki de insanoğlu zihninde de yeni keşifler yaparak bizim beceremediğimiz yeni bir insanlığı farkeder ve yaşar. Çünkü başarabilirse insan başarır. Keşfetmeyi de yok etmeyi de…
Son söz; varlığımızın hükmü bile olmayan koca devranı anlamaya çalışmak, yasalarını keşfetmeye belki bu yasaları ehlileştirmeye çalışmak da ancak bizim gibi cüretkar varlıklara yakışırdı. Araştırmaya devam...
- Toplam blog
- : 50
- : 445
- Kayıt tarihi
- : 19.05.12
1983 yılında doğdum. Hayatın yoğunluğundan fırsat buldukça yazarak rahatlamaya çalışıyorum. Yazma..