- Kategori
- Anılar
Veysel bebe
çikolata alamıyacağımız çocuklar dünyaya getirmeyelim...
VEYSEL BEBE
Bir karadeniz gezisinde yayla yolunu sormak için;arabamızı yolun kenarında durdurup tarlada çalışan kadınların yanına gittik.Her zamanki Anadolu insanının sıcaklığıyla karşıladılar. Yolu tarif ettiler.Tarlanın bir köşesine de kendi olanaklarıyla eski bezlerden çadırlar kurmuşlardı. Bir köşede de azıkları, heybeleri ve sırtlarında getirdikleri bebeleri vardı.Akşam yorgun argın evlerine dönerken yine sırtlarında taşıyacakları bebeleri de bir kenarda oturmuş analarını izliyorlardı. Sessizce... kaderlerine razı olmuşcasına... Hele İçlerinde bir tanesi vardı....Öyle merakla izliyordu ki bizleri...Yanına gittim resmini çektim.Hiç ağlamadan biraz şaşkın, biraz ürkek izledi beni. Ninesinden, anasından farklı giyinmiş bu kadınlar da nereden çıktı...? " dercesine izliyordu bizi.
Şehirli bebeler geldi aklıma. Bakımlı pırıl pırıl bebeler.... Annelerinin kucağından ayrılınca yaygarayı basmazlar mıydı....?Ama Veysel Bebe biliyordu. anasının işi bitene dek burada tarlanın bir ucunda sessizce oturacaktı.Ağlasa da kimse duymayacaktı onu nasılsa...
Ayrılırken tekrar yanına gidip sevdim Veysel Bebeyi.ağzının kenarındaki ve kazağının önündeki çikolata lekelerini gördüm."çikolata yemiş, üstüne de toztoprak yapışmış.." diye düşündüm.Bir taraftan da küçücük eliyle , boynuna asılı emziğini sıkıca kavramıştı.Anasını beklerken emziği ile avutacaktı kendisini. Öylesine uyumluydu ki, kendisiyle... çevresiyle...kaderiyle...
Annesine döndüm dedim ki;"yediği çikolataları da heryerine bulaştırmış..."annesi gayet rahat ;" yok o toprak. her gün toprak yiyor, nerden bulmuş çikolatayı "dedi.ona göre normal birşeydi sanki...
Albümümde duruyor Veysel Bebe.ağzının kenarında çikolataya benzer toprak lekeleriyle...keşke çikolata alamıyacağımız çocuklarımızı dünyaya getirmesek.Eğer her aile en az 3 çocuk yapsın diyorsa devlet büyüğümüz, o zaman önce babaları iş sahibi yapsınlar. çocuklarına bir çikolata bile alamayan babalar olmasın bu ülkede....
- Toplam blog
- : 9
- : 485
- Kayıt tarihi
- : 06.08.09
50 yaşımla birlikte sabrı öğrendim ilk başta, sınırlarımı... Affetmeyi, öfkemi denetlemeyi, yetinmey..