- Kategori
- İlişkiler
Yalan
Başım yorganın altında, acılarıma kulak tıkıyorum. Onlar bağırdıkça ben daha sıkı bastırıyorum yastığı başıma.
Gece örtmüyor acıları, kusurları, yalanları. Karanlık hiçbir işe yaramıyor bende. Örtmüyor sensizliği.
Karanlık çökünce sisli havaya, sensizlik daha çok hissettiriyor kendini. Yalnızlık cinleri, ellerinde tef, çengi gibi oynuyorlar karşımda.
Sensizlik acıma, çare olmuyor hiçbirşey.
Zaman iyi geliyor bana diyorum. Sana yazmamı istemiyorsun biliyorum. "Insan yaptıklarından değil, yapmadıkları için pişman olur ölüm döşeğinde" demiştin hiç unutmuyorum.
O anda yaşadığım pişmanlığım yok.
Giderken. Kapıyı yavaşça kapatırken, hiçbirşeyi düşünemeyen, allak bullak olmuş, ağlamakla ağlamamak arasında kalakalan halim yok.
Kendimi cezalandırmak için uykusuz kalmalarım yok.
Uyuduğumda sağ iyilik meleğim ile sol kötülük meleğimin birbirleri ile kavga edecek olmasını düşünmüyorum artık.
Kendi kendimi cezalandırıyorum yokluğunda. Hatalarımı, zımparalar gibi kazıyarak çıkarmak istiyorum hayatımdan. Canım acısın umrumda değil yeterki çıksınlar anılarımdan. Bile bile yanlış yapıyor, sonra kendimi affedebilmek için zamanın o kalleş, o sevimli, o acımasız, o şefkatli kollarına bırakıyorum kendimi. Her geçen saniye kendime zindan ettiğim o düşüncelerden işkence gibi olan ızdıraplarımdan uzaklaşıyorum. Her an. Her gün. Her hafta.
Kendi kabuğumdan sıyrılıveriyorum yılan gibi. Arkamda kalan kabuğum tüm kirlerimi tüm ihanetleri tüm kavgaları, hırsları alıp gitmiş.
Hiçbirşey yeni bir günün bana gülümsemesi gibi tertemiz gelmiyor. Her doğan güneş acılarımı örtüyor. Karanlığın kötülükleri örtmesi.
Yalan!
- Toplam blog
- : 91
- : 1012
- Kayıt tarihi
- : 24.02.09
Yazmak bir tutku benim için. Yıllardır yazmayı seven biri olarak, bilgisayarın icadı ve gelişen t..