- Kategori
- Doğal Hayat / Çevre
Yanan sadece içimizde ışık oldu
Bundan tam bir buçuk yıl öncesiydi. İzmir’ de 2006 Kasımında yaşanan seri depremler gereğinden fazla sinirlerimi bozmuştu. Şehirden kaçmak için fırsat kolluyordum. Tabi ki halinden memnun olmayan sadece ben değildim. Benim bu gergin yapım Sevgil’in de sinirlerini bozuyordu. Kısacası şehirden kaçmak kaçınılmaz olmuştu.
Ve ortak kararımızla hafta sonu tatilinden de faydalanarak Bodrum’a kaçmıştık. Her geçen sene hızla artan bir tempoyla yaz yorgunluğu yaşayan bu şirin tatil beldesi yaz ertesindeki aylarda ziyaretçileriyle yorgunluğunu paylaşan , ziyaretçileriyle birlikte dinlenen ve dinlendiren bir doğaya sahip.
Bodrum’un her yanında taşında toprağında insanında doğasında denizinde ağacında hayvanlarında yazın yaşadıkları savaşın kalıntılarını görürsünüz Ekim Kasım aylarında. Ama insana huzur veren bir yapısı vardır bu aylarda. Bütün bu saydığım varlıklar dinlenirken sizleri de dinlendirirler. Çünkü hepsi gerçek doğallığına dönmüştür bu aylarda. Yazın büründükleri yapaylıktan arınmışlardır.
İşte böyle bir yerde insanın gerginliğini unutması çok ama çok daha kolay. Ve aslında Bodrum böyle bir yer. Ve biz bunu yaşadık. Ya da başka bir deyişle Bodrum bize bu yüzünü 2006 Kasımında gösterdi. Sevgil de ben de hayran kalmış aşık olmuştuk Bodrum’a o Kasımda. Yazın çektiği acıları da artık çok daha iyi anlıyorduk.
Türkbükünü çok merak ediyorduk. Çünkü Bodrum’un bozulan en son cennetiydi Türkbükü. Kasımda nasıldır acaba diyerek atladık arabaya ve yola çıktık. Torbaya yaklaşırken virajdan dönüp Gölköy yoluna girdiğimizde o kızılçam ağaçlarının kokusu insana farklı bir huzur veriyordu. Yolun her iki yanında tüm görkemleriyle şu an buraların tek sahibiyiz diye haykırıyorlardı. Hiçbir endişeleri yoktu. Çünkü yağmurun kokusunu üzerlerinde yeryüzündeki en güzel parfümden daha iyi taşıyorlardı.
Yolda ilerlediğimizde canımızı çok acıtan bir manzaraya şahit olmaya başlamıştık. Çünkü yolun sağında ve solunda bir sürü kesilen ağacın tomrukları dikkatimizi çekmeye başlamıştı. Bir anda ruh halimiz değişti. Çok sinirlenmiştik. Belki kesilen 10 ya da 15 ağacın tomruğuydu onlar ama bizde bıraktığı izlenim koca bir ormanın yok olmasına tanıklık ediyormuşuzcasınaydı.
Sevgil’i ilk defa böyle görüyordum. Sanki gözünden yaşlar süzülüyordu. Lanetler okuyordu. Uzunca bir süre konuşmadı. Ve farklı bir gerginlikle Türkbüküne geldik. Yazın yorgunluğu en güzel burada hissediliyordu. Doğa resmen yorgun düşmüşçesine nefes alıyordu. Ama etraf çok keyifliydi. Çünkü doğa gerçek sahipleriyle kucaklaşmanın keyfini çıkarıyordu. Kuşlar, köpekler, balıklar ve en önemlisi yörenin yerlisi hepsinin yüzünde tatlı bir tebessüm vardı.
Yazın belki de çok ağır konukların balık alemlerine hamallık yapmaktan yorgun düşmüş tahta bir iskelenin üzerinde bulunan tahta bir masanın tahta sandalyelerine oturduk ve otlu gözlemelerimizle çaylarımızı söyledik.
Ve doğanın mükemmelliğine dalarak hala biz de yara bırakan tomruklardan konuşmaya başladık Sevgille. Ve konu orman yangınlarına kadar dayandı. Ve Sevgil belki de bugüne kadar duyduğum en masum en zeki en dahiyane fikri burada hayata geçirmişti. Hani bazen aklımızdan garip fikirler geçer ve bu fikir üzerine dağlar inşa ederiz ya işte böyle bir hal aldı Sevgil’in fikri.
Ve bundan üç dört gün önce sadece on onbeş tanesi için ağlamaklı olduğumuz o mükemmel kızılçamların yandığını televizyondan izlediğimizde ikimizinde duyduğu acıyı size anlatmak çok ama çok zor. Yazık ki bu yazı atlatamadılar. Bu yazın kurbanları onlar oldu. Oysa onların ihtişamını herkes elini ayağını çektiğinde görmeliydiniz. Onlar en savunmasız ama en cömert canlılar bu dünyada. Bizim neslimizin bir daha onlarla orada kucaklaşma şansı yok artık. Hatta bizden sonra gelen neslin de yok. Bilmiyorum bunu bu şekilde düşünen kaç kişi var.
Böyle düşündüğünü bildiğim ve tanıdığım ve çok sevdiğim birisinin olması bile bana güç verdi ve O’nun fikrini hatta projesini sizlerle paylaşmaya karar verdim.
Bu yazıyı tıklayanların sayısı iki yüzü geçtiği anda da bu projeyi hepinize açacağım. Kimbilir belki Milliyet Blog ailesi olarak dünyada bir ilke imza atarız. Tabi ki Sevgil’in önderliğinde.
- Toplam blog
- : 85
- : 1006
- Kayıt tarihi
- : 09.06.06
1971 yılında Ankara'da doğdum. İzmir'de yaşıyorum. En büyük tutkum FutBol. Ve tabi ki Fut-Bol da bil..