- Kategori
- Sinema
Yaprak dökümü - Orçun Sonat'a...
Yazarken çok da fazla teknik ve yazı kurallarına uyduğum, bu konuda kafa patlattığım söylenemez. İçimden geleni, içimden geldiği gibi dile dökerim genelde. Ama kim ne derse desin hepimizin dikkat ettiği bazı noktalar vardır yazarken. Bunlar için tüm alıcılarımızı sonuna kadar açıp özel bir efor sarfetmesek de, farkında bile olmadan elimiz, kalemimiz kendi kendine yazdıklarımızı konunun gidişatına göre böler, ayırır. Bir ilk cümle vardır mesela can alıcıdır. Sizi yazıya sokar. İlk önemlidir, özeldir. Sana yol gösterir, nasıl başlarsan öyle gidersin yolun sonuna. Sonrasında sizi yazının içine alıveren, sarıp sarmalayan asıl kelimeler diziliverir sırasıyla. Kelimelerin gelişir, geliştikçe cümlelere dönüşür. Anlatmak istediklerin, konunun özü cümlelerinde hayat bulur, anlattıkça yazar, yazdıkça anlatırsın. Ve ennihayet sona gelinir. Bitirmen gerekir artık. Anlatmak istediklerin bitmemiş olsa bile, herşeyin bir sonu vardır, bilirsin. Son bir söz söylenir, keskin bir bıçak gibi, net bir şekilde sona erer kelimelerin. İşte herşey olması gerektiği gibi olmuştur bile. Giriş, gelişme ve sonuç bölümlerinle yazın hazırdır. Yaşadıkların ortadadır artık. Geride yaşattıkların kalır. Hayatlarımızda böyle değil midir zaten? Peki hayatımızın giriş, gelişme ve sonuç bölümlerine ne kadar hazır yüreklerimiz?
Doğum, yaşam ve ölüm...Birbirinden ayrılmayan, biri olmadan diğerinin eksik, anlamsız kalacağı üçlü bir döngü...Bu zincirdeki bir halkanın kopması yap-bozun tamamlanmaması demek bir nevi...Bu kadar olmazsa olmaz, bu kadar somut ve bu kadar yalın bir gerçek bu. Ve bazen çok soğuk ve acımasız...Bu yazıya nasıl başlayacağımı düşünmedim hiç. Hala da düşünmüyorum. Yazının ilk cümlesi, nasıl gelişeceği ve son umrumda değil. Keşke bu yazıyı hiç yazmamış olsaydım diyorum hatta. Ama biliyorum ki, düşünmesem bile, farkında olmadan yazacaklarım, her zaman olduğu gibi kendi kendine giriş, gelişme ve sonuç sıralamasına uyacak. Kullandığım tüm kelimeler, yazılan bütün cümleler olması gerektikleri bölümde yerlerini alacaklar. Aynı bu üçlü döngünün sonunda, doğum, yaşam ve ölüm zincirinde ORÇUN SONAT'ın yerini aldığı gibi...
Evet, ORÇUN SONAT'ı da kaybettik yazık ki... Başımız sağolsun. Hızla bir yaprak dökümü yaşıyoruz son günlerde...Her şeyin bir sonu olduğunu biliyoruz elbette ama güzel olanlar daha mı çabuk bitiyor? Yoksa bana mı öyle geliyor...Bitirmek istemediğimiz yazılara zorla son-lar veriyoruz. İçimiz acıyor. Yenilerini yazacak cümleler bulamıyoruz. Kelimelerimiz hızla tükeniyor sanki...
Bir güzel insanı daha kaybettik bugün, bir sanatçıyı daha unutulmaması gereken diğer güzel insanların yanına, hafızalarımıza yerleştirdik...Daha ne demeli bilmiyorum ki. Bitirmeli bu yazıyı son bir cümle söyleyip, "son-uç" bölümünü yapmalı artık. Yapmalı yapmasına ama benim ne elim, ne de dilim son demeye, son vermeye varmıyor.
*** "Anadolu'da bir kızım var, öğretmen olacak" projesi için;
http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=45243
- Toplam blog
- : 246
- : 980
- Kayıt tarihi
- : 27.01.07
30’ lu yaşların ağırlığında geçiyor artık yaşam ama teğet geçerek, ama kurcalayıp didikleyerek...İst..