- Kategori
- Deneme
Yazar oldum
Ne dedik, ne yaptık da incittik akılmızı, ruhumuzu? Bir bilen zannedip soru sorduklarımız, seven zannedip sokulduklarımız, sağımızdakiler, solumuzdakiler, en sonunda içimizdekiler, en yakınlarımız, toz konduramadıklarımız.
Sanırım; en çok çaba harcadıklarımız, en çok kendimizden önemli tuttuklarımız.
Her şeyi tartıştık, her ne varsa konuştuk. Önümüze konulandan yedik, içtik. Bazen doyduk kalktık, bazen aç, bazen kılıf bulduk oldu, bazen olmadı. Yaşam budur diye ahkam kestik; kandırdık, kandırıldık. Nihayetinde; bazımız şair oldu, bazımız flozof. Ben yazar oldum. Yazar durur oldum. Sen okudun, o okudu. Kendimizden bir parça bulduk, sevdik, doğruladık. Ben yazabildiğim, sen söyleyebildiğin, diğeri ise anlayabildiği için mutlu oldu. Başka yüreklere dokunduk, başka omuzlarda ağladık belki. Belki sadece kendimiz olduk.
Özetle paylaşabildiğimizi aldık yanımıza; sonra onu sevdik, anladık ve değer verdik. Paylaşamadıklarımız uzaklaştılar, gözden yittiler. Bir anda yürekten değilse de yaşantımızdan yittiler.
Yazmak;
Kaleme aldığın ne varsa arkasında durmak, sahiplenmek.
Sahiplenmek;
Yeniden ayağa kalkacak gücü olmak.
Gücü olmak;
Yola devam etmek...