Yola devam....

Kapattım gözlerimi... Aldım elime hiçbir zaman yanımdan ayırmadığım suyumu ve kitabımı. Koyuldum yola....

Nereye? Bilmem ki... Allah bilir...

Yürüdüm yürüdüm, durdum azıcık suyumdan içtim, kitabımı okudum. Ve düşündüm; düşünmeyi, düşünceyi düşündüm...

Beş adım ilerimi görmeden yürüyorum!

Karşıda bir dede beliriverdi, ama bunun ne ak sakalı vardı ne de asası.Tertemiz bir yüzü ve faltaşı gibi gözleri.

Yanında duran nur yüzlü nine de karısıydı besbelli.

‘’Evladım nereye gidersin dedi?’’

Ne diyeceğimi bilemedim?

‘’Dede bu yol nereye giderse ben de oraya gidiyorum’’.

Dede bi durdu, o da düşündü. Kalk hanım bizde yürüyelim hanım kızımızla dedi.

Esasında herkes yürüyordu, ama neden ben? Neden beni seçtiler? Neden benle yürümek istediler?

Tabii ki onlara hayır diyemezdim, diyemedim; beraber yola devam ettik.

Arada bir durduk suyumdan içtik ve hep konuştuk.

Ben sordukça onlar anlatıyor, onlar anlattıkça ben soruyordum. Meraklı bakışlarım, onların anlatma şevkini daha da artıyordu.

Her söyledikleri şeyi düşünür oldum herşeyi düşündüğüm gibi.

Ama bu düşüncelerim daha bir farklıydı.

Bu sefer tecrübeler konuşuyordu.

Anlattıkları olayları sanki bir tiyatro sahnesinde ben oynuyordum.

Bazı şeylerin başa gelmedikçe anlaşılamayacağını söylüyorlardı; çok düşünme yorma kendini diyorlardı yüzlerindeki o sıcacık tebessümle.

Nine gülümsüyor arada bir de elimden tutuyordu yürürken.

Hatta anlatırken heyecanlandığı yerlerde istemeden belki de isteyerek elimi sıkıyor, o an söyleyeceklerine dikkat çekiyordu!

Az gittik ama çok konuştuk, çok sorduk, çok dinledik, çok düşündük, çok güldük.

Anlattılar, anlatmaktan bıkmadılar.

Bir an bi irkildim.

Kafayı çevirdim, yoklardı!!

Nasıl yani?

Sağa baktım, sola baktım, iki adım geri gittim! Yoklardı!!

Sanki buhar olup uçtular. ’’Biraz önce burdaydınız hani! Nerdesiniz?’’

Bi süre bekledim onları acaba gelirler mi diye düşündüm.

Yol bitmiyordu.

Herkes yürüyordu.

Çok geriye gidemiyor, hızlı koşamıyordun bu yolda.
Yol tekti.

Herkes gibi yürümeye devam etmek zorundaydım.

Bekledim, gelmediler.

Ama onların verdiği tadı o yolda hiç kimsede, hiçbir şeyde, hiçbir şekilde bulamadım.

Onları çok sevdim.

Ve telefonumun alarmı çaldı.

Yine yeni bir sabah oldu.

Yola devam...

1979 doğumluyum. Severek ve isteyerek girdiğim tıp fakültesini bitirdikten sonra veterinerlik de oku..