- Kategori
- Güncel
Yüreklerimiz susmasın
Ne cok sey biriktirmisim su hayatta, ne cok yasanmisligim olmus kisa omrumde. Acisi tatlisi, gulmeli aglamali su gibi gecen yillarim kalmis geride.Geriye donup baktigimda dunmus gibi olan , ne cabuk gecti ne yaptim dedigim yillar...
Erken yasta baslanmis bir hayat mucadelesi, ben varim dimdik ayaktayim deme cabalari... Hayat zor , bir o kadar da acimasiz. Ya guclusunuzdur yada degil, ortasi yok bunun.Yok cunku orta olmak her zaman yenilgiye yakin olmakla sonuclanir. Geriye baktigimda, insanlari izledigimde ortaya cikan hep bu oldu, yada ben boyle gozlemledim. Bilemiyorum...Bildigim bir sey varsa su hayatta guclu olmak zorunlulugu.
En zayif anlarda bile maskeli dolasir olmak ne buyuk zorluk. Aglasaniz, ben yoruldum deseniz ne olacak diyemiyorum, cunku acinacak arkasindan da yalnizligi biraz daha icinizde hissedeceksiniz. Yardim eli degil uzanacak olan, aksine kacan eller olacak cevrenizde... Olmak yada olmamak kavramiyla es yani...
Cok sey birikiyor yillar icerisinde, yumrugumuzla es buyuklukte olan yuregimizde. Sevgi, nefret, merhamet, intikam,aci, mutluluk....... saymakla bitecek olmayan duygu karmasasi . Hepside yasamakta oldugumuz hayat sartlariyla ayni dogrultuda olan... Insanoglu ne cabuk alisiyor yeni sartlarina ve sartlarla gelen duygulara. Cok iyiyse hayat beraberinde cok mutlu, olumlu duslerle suslenmis bir dunya. Kotuyse aci nefret ve karamsarlik dolu bir yarin. Cark nasil olsa bir sekilde donuyor ve ayak uyduruyoruz bizlerde. Yillar sonra geriye bakilinca su gibi gecen ama nasil oldugu anlasilamayan yillar...
Iste o anlardayim simdi; gecmisle, yasananlarin muhasebesiyle pazarliktayim. Ne kadar gucluydum ne kadar gucsuz ve acinasi.Gucsuzlugumu yorgunlugumu ne kadar aciga vurdum, ne kadar saklayabildim. vs vs...
Cok gucsuz anlarim olmus, anladim gordum. Ama cogunlukla maskeyi takmayi basarmisim yuzume, ama cok yorulmusum.En cokta bu sahte olan maskeli dolasmalardan. Gucsuzken dahi gosterdigim cabalardan. Ne olurdu sanki yorgunum deseydim, kime ne zarari olurdu ki. Belki de bu kadar yorulup bezmislik olmayacakti bedenimde, yuregimde. Kim bilir, belki de bu kirilganliklarimda daha da cok kirilacaktim. Dedim ya dunya tuhaf biz insanlar daha anlasilmaz. Kim ne dusunur, karsiya ne yapar bilinmez. Hal boyle olunca da hep dimdik ayaktayim demekten baska care yok gibi geliyor. Basi dik ,omzu dik olmak... Ki boylece kimselerde zarar vermeyi dusunmesin.
Koruma kalkani olusturmak cevremizde. Bir zirh gibi duvar ormek. Kendi ordugumuz duvarimizda hapsolmak sonrada...
Oysa yurekler baska bambaska istiyor hayati. Dolu dolu olan, kus gibi ozgur ve sevgiyle cevrili. Ne olacak korkusu dusunulmeden, karamsarligin kalktigi hep guzel duslerin oldugu bir hayat. en azindan benim duslerim. Gel gitlerimiz olmasa hayata dair.
Sus geldi dilime.
Bu karmasalikta, bu hesaplasmalarda. Konusmak nafile, hayat kendi carkinda sana danismiyor. Hic bir sey icin izin almiyor.
Geliyor, devrini tamamlayip gidiyor bu akis icerisinde.Dile sus geliyor da, ya yurege. O hic susmuyor maalesef, surekli yeni umutlarla beklentilerle gune merhaba diyor.
Hic susmasin yureklerin sesi. Onlar susarsa hayat susar. Yureklere bir kere sus geldi mi bir daha ses vermezde dunya susar, yasam biter...
- Toplam blog
- : 43
- : 983
- Kayıt tarihi
- : 22.04.12
İşletme mezunu. Kurumsal şirketlerde satınalma, muhasebe, halkla ilişkiler üzerine çalıştı. Kişi..