- Kategori
- Gündelik Yaşam
Yüzler / Yalanlar..

Yüzlerinden okudun insanların yalanlarını, konuşmayın demedin yine de.. Nafile olduğunu bilemediler nefeslerinin.. İyi mi ettin? Şimdi ayırt edemiyorum.. Zamanında “ne yüce bir davranış” demiştim oysa.. “Ruhlarını zaten örselediler kendi yalanları ile yaşayarak” diye düşünüyordun.. “Yüzlerine vurmanın bu tahribatı arttırmaktan başka faydası olmaz” diyordun.. Yine de diyorsun.. Biliyorum sen değişmezsin yine de.. İlk bildiğin neyse son bildiğine referans edersin onu..
Ben ise bunun doğruluğundan şüpheliyim şimdi.. Örselenen ruhlarının, keçeleştiğini görüyorum çünkü.. Ruhlarının duyarsızlaştığını, “hicap” duygusunu atıp, yalanla yaşamaya alıştıklarını görüyorum.. Senin bile anlayamayacağın kadar belki de yalanlarını, yüzlerini ifadesizleştirdiler artık.. Yalan hayatlar ve ifadesiz yüzlerle dolaşıyorlar..
Binbir yüz arasında kendi gerçeğini anlatan bir yüze bile rastlayamayacaksın belki de şimdi.. Bu seni mutsuz/umutsuz etmez biliyorum.. Sen hep, insanın yüce bir ideali olduğunu ve gün gelip ona sahip çıkacağına inandın.. Ama diyorum ya ben artık şüpheliyim.. Şüphelerim senin sonuna kadar saklayacağın inanca, benim bağlılığımı azaltıyor en kötüsü.. Biliyorum ki inançların gücü inananlar kadardır çünkü..
Sen inanmadın yalanlarına ama onlar inandılar işte ve yalanlarından yeni bir yaşam biçimine sahipler artık.. Yalandan, işleri, eşleri, arkadaşları var.. Yalandan inançları, sadakatleri, idealleri var.. Yalandan bir gelecek tahayyül ediyorlar.. En kötüsü hepsi gerçek oluyor..
Yalanlar peşinden arsızlığı, hayasızlığı, aymazlığı, kini, şiddeti sürükler.. Eritip, karıştırdılar bunları kendi içlerinde, payına düşen kadarını aldı her biri.. Yüzlerindeki ifadesizliğe makyaj oluyor bu karışım zaman zaman.. Korkutucu da olsa fikir veriyor onlar hakkında bana.. Evet sen korkmuyorsun bu yüzlerden ama benim elimde değil.. Keşke senin kadar cesur ve inançlı olabilsem ve keşke insanların yüzlerine utanmanın yerleştiğini, tekrar görebilsem..